شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٤٧

[ نامه نوشتن كاوس نزديك شاه مازندران ]

[ نامه نوشتن كاوس نزديك شاه مازندران ]

[ نامه نوشتن كاوس نزديك شاه مازندران ]

يكى نامهء بر حرير سپيد * به دو اندرون چند بيم و اميد

دبير خردمند بنوشت خوب * پديد آوريد اندرو زشت و خوب

نخست آفرين كرد بر دادگر * كزو ديد پيدا بگيتى هنر

خرد داد و گردان سپهر آفريد * درشتى و تندى و مهر آفريد

بنيك و ببد دادمان دستگاه * خداوند گردنده خورشيد و ماه

اگر دادگر باشى و پاك دين * ز هر كس نيابى بجز آفرين

و گر بدنشان باشى و بدكنش * ز چرخ بلند آيدت سرزنش

جهاندار اگر دادگر باشدى * ز فرمان او كى گذر باشدى

سزاى تو ديدى كه يزدان چه كرد * ز ديو و ز جادو برآورد گرد

كنون گر شوى آگه از روزگار * روان و خرد بادت آموزگار

همانجا بمان تاج مازندران * بدين بارگاه آى چون كهتران

كه با چنگ رستم نداريد تاو * بده زود بر كام ما باژ و ساو

و گر گاه مازندران بايدت * مگر زين نشان راه بگشايدت

و گرنه چو ارژنگ و ديو سپيد * دلت كرد بايد ز جان نااميد

بخواند آن زمان شاه فرهاد را * گرايندهء تيغ پولاد را

گزين بزرگان آن شهر بود * ز بىكارى و رنج بىبهر بود

به دو گفت كين نامهء پندمند * ببر سوى آن ديو جسته ز بند

چو از شاه بشنيد فرهاد گرد * زمين را ببوسيد و نامه ببرد

بشهرى كجا سست پايان بدند * سواران پولادخايان بدند

هم آن كس كه بودند پا از دوال * لقبشان چنين بود بسيار سال

بدان شهر بد شاه مازندران * هم آنجا دليران و كند آوران

چو بشنيد كز نزد كاوس شاه * فرستادهء باهش آمد ز راه

پذيره شدن را سپاه گران * دليران و شيران مازندران

ز لشكر يكايك همه برگزيد * از يشان هنر خواست كايد پديد

چنين گفت كامروز فرزانگى * جدا كرد نتوان ز ديوانگى

همه راه و رسم پلنگ آوريد * سر هوشمندان بچنگ آوريد

پذيره شدندش پر از چين به روى * سخنشان نرفت ايچ بر آرزوى

يكى دست بگرفت و بفشاردش * پى و استخوانها بيازاردش

نگشت ايچ فرهاد را روى زرد * نيامد برو رنج بسيار و درد

ببردند فرهاد را نزد شاه * ز كاوس پرسيد و ز رنج راه

پس آن نامه بنهاد پيش دبير * مى و مشك انداخته پر حرير

چو آگه شد از رستم و كار ديو * پر از خون شدش ديده دل پر غريو

بدل گفت پنهان شود آفتاب * شب آيد بود گاه آرام و خواب

ز رستم نخواهد جهان آرميد * نخواهد شدن نام او ناپديد

غمى گشت از ارژنگ و ديو سپيد * كه شد كشته پولادغندى و بيد

چو آن نامهء شاه يك سر بخواند * دو ديده به خون دل اندر نشاند