شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٤٥

[ خوان هفتم كشتن رستم ديو سپيد را ]

[ خوان هفتم كشتن رستم ديو سپيد را ]

[ خوان هفتم كشتن رستم ديو سپيد را ]

و زان جايگه تنگ بسته كمر * بيامد پر از كينه و جنگ سر

چو رخش اندر آمد بران هفت كوه * بران نرّه ديوان گشته گروه

بنزديكىء غار بىبن رسيد * بگرد اندرون لشكر ديو ديد

به اولاد گفت آنچ پرسيدمت * همه بر ره راستى ديدمت

كنون چون گه رفتن آمد فراز * مرا راه بنماى و بگشاى راز

به دو گفت اولاد چون آفتاب * شود گرم و ديو اندر آيد بخواب

بريشان تو پيروز باشى بجنگ * كنون يك زمان كرد بايد درنگ

ز ديوان نبينى نشسته يكى * جز از جادوان پاسبان اندكى

بدانگه تو پيروز باشى مگر * اگر يار باشدت پيروزگر

نكرد ايچ رستم برفتن شتاب * بدان تا بر آمد بلند آفتاب

سراپاى اولاد بر هم ببست * بخم كمند آنگهى بر نشست

بر آهيخت جنگى نهنگ از نيام * بغرّيد چون رعد و بر گفت نام

ميان سپاه اندر آمد چو گرد * سران را سر از تن همى دور كرد

ناستاد كس پيش او در بجنگ * نجستند با او يكى نام و ننگ

رهش باز دادند و بگريختند * بآورد با او نياويختند

و زان جايگه سوى ديو سپيد * بيامد بكردار تابنده شيد

بكردار دوزخ يكى غار ديد * تن ديو از تيرگى ناپديد

زمانى همى بود در چنگ تيغ * نبد جاى ديدار و راه گريغ

ازان تيرگى جاى ديده نديد * زمانى بران جايگه آرميد

چو مژگان بماليد و ديده بشست * دران جاى تاريك لختى بجست

بتاريكى اندر يكى كوه ديد * سراسر شده غار ازو ناپديد

برنگ شبه روى و چون شير موى * جهان پر ز پهناى و بالاى اوى

سوى رستم آمد چو كوهى سياه * از آهنش ساعد ز آهن كلاه

ازو شد دل پيل تن پر نهيب * بترسيد كامد بتنگى نشيب

بر آشفت برسان پيل ژيان * يكى تيغ تيزش بزد بر ميان

ز نيروى رستم ز بالاى اوى * بينداخت يك ران و يك پاى اوى

بريده بر آويخت با او بهم * چو پيل سرافراز و شير دژم

همى پوست كند اين از آن آن ازين * همى گل شد از خون سراسر زمين

بدل گفت رستم گر امروز جان * بماند به من زنده‌ام جاودان

هميدون بدل گفت ديو سپيد * كه از جان شيرين شدم نااميد

گرايدونك از چنگ اين اژدها * بريده پى و پوست يابم رها

نه كهتر نه برتر منش مهتران * نبينند نيزم بمازندران

همى گفت ازين گونه ديو سپيد * همى داد دل را بدينسان نويد

تهمتن بنيروى جان آفرين * بكوشيد بسيار با درد و كين

بزد دست و برداشتش نرّه شير * به گردن بر آورد و افگند زير

فرو برد خنجر دلش بر دريد * جگرش از تن تيره بيرون كشيد