شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٤٣

[ خوان ششم جنگ رستم و ارژنگ ديو ]

ز ديوان جنگى ده و دو هزار * بشب پاسبانند بر چاهسار

چو پولادغندى سپهدار اوى * چو بىدست و سنجه نگهدار اوى

يكى كوه يا بى مر او را بتن * بر و كتف و يالش بود ده رسن

ترا با چنين يال و دست و عنان * گذارندهء گرز و تيغ و سنان

چنين برز و بالا و اين كاركرد * نه خوب است با ديو جستن نبرد

كزو بگذرى سنگلاخست و دشت * كه آهو بران ره نيارد گذشت

چو زو بگذرى رود آبست پيش * كه پهناى او بر دو فرسنگ بيش

كنارنگ ديوى نگهدار اوى * همه نرّه ديوان بفرمان اوى

و زان روى بزگوش تا نرم پاى * چو فرسنگ سيصد كشيده سراى

ز بزگوش تا شاه مازندران * رهى زشت و فرسنگهاى گران

پراگنده در پادشاهى سوار * همانا كه هستند سيصد هزار

ز پيلان جنگى هزار و دويست * كزيشان به شهر اندرون جاى نيست

نتابى تو تنها و گر ز آهنى * بسايدت سوهان آهرمنى

چنان لشكرى با سليح و درم * نبينى از يشان يكى را دژم

بخنديد رستم ز گفتار اوى * به دو گفت اگر با منى راه جوى

ببينى كزين يك تن پيل تن * چه آيد بران نامدار انجمن

بنيروى يزدان پيروزگر * ببخت و بشمشير تيز و هنر

چو بينند تاو بر و يال من * بجنگ اندرون زخم گوپال من

بدرّد پى و پوستشان از نهيب * عنان را ندانند باز از ركيب

ازان سو كجا هست كاوس كى * مرا راه بنماى و بردار پى

نياسود تيره شب و پاك روز * همى راند تا پيش كوه اسپروز

بدانجا كه كاوس لشكر كشيد * ز ديوان جادو به دو بد رسيد

چو يك نيمه بگذشت از تيره شب * خروش آمد از دشت و بانگ جلب

بمازندران آتش افروختند * بهر جاى شمعى همى سوختند

تهمتن به اولاد گفت آن كجاست * كه آتش بر آمد همى چپ و راست

در شهر مازندران است گفت * كه از شب دو بهره نيارند خفت

بدان جايگه باشد ارژنگ ديو * كه هزمان برآيد خروش و غريو

بخفت آن زمان رستم جنگجوى * چو خورشيد تابنده بنمود روى

بپيچيد اولاد را بر درخت * بخم كمندش در آويخت سخت

بزين اندر افگند گرز نيا * همى رفت يكدل پر از كيميا

يكى مغفرى خسروى بر سرش * خوى آلوده ببر بيان در برش

به ارژنگ سالار بنهاد روى * چو آمد بر لشكر نامجوى

يكى نعره زد در ميان گروه * تو گفتى بدرّيد دريا و كوه

برون آمد از خيمه ارژنگ ديو * چو آمد به گوش اندرش آن غريو

چو رستم بديدش بر انگيخت اسپ * بيامد بر وى چو آذر گشسپ

سر و گوش بگرفت و يالش دلير * سر از تن بكندش بكردار شير