شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٤١

[ خوان پنجم گرفتار شدن اولاد به دست رستم ]

ندانست كو جادوى ريمنست * نهفته برنگ اندر اهريمنست

يكى طاس مى بر كفش بر نهاد * ز دادار نيكى دهش كرد ياد

چو آواز داد از خداوند مهر * دگرگونه‌تر گشت جادو بچهر

روانش گمان نيايش نداشت * زبانش توان ستايش نداشت

سيه گشت چون نام يزدان شنيد * تهمتن سبك چون در و بنگريد

بينداخت از باد خم ّ كمند * سر جادو آورد ناگه ببند

بپرسيد و گفتش چه چيزى بگوى * بدان گونه كت هست بنماى روى

يكى گنده پيرى شد اندر كمند * پر آژنگ و نيرنگ و بند و گزند

ميانش بخنجر به دو نيم كرد * دل جادوان زو پر از بيم كرد

[ خوان پنجم گرفتار شدن اولاد به دست رستم ]

[ خوان پنجم گرفتار شدن اولاد به دست رستم ]

و زان جا سوى راه بنهاد روى * چنانچون بود مردم راه جوى

همى رفت پويان بجايى رسيد * كه اندر جهان روشنايى نديد

شب تيره چون روى زنگى سياه * ستاره نه پيدا نه خورشيد و ماه

تو خورشيد گفتى ببند اندرست * ستاره بخم كمند اندرست

عنان رخش را داد و بنهاد روى * نه افراز ديد از سياهى نه جوى

و زان جا سوى روشنايى رسيد * زمين پرنيان ديد و يك سر خويد

جهانى ز پيرى شده نوجوان * همه سبزه و آبهاى روان

همه جامه بر برش چون آب بود * نيازش به آسايش و خواب بود

برون كرد ببر بيان از برش * بخوى اندرون غرقه بد مغفرش

بگسترد هر دو بر آفتاب * بخواب و بآسايش آمد شتاب

لگام از سر رخش بر داشت خوار * رها كرد بر خويد در كشتزار

بپوشيد چون خشك شد خود و ببر * گيا كرد بستر بسان هژبر

بخفت و بياسود از رنج تن * هم از رخش غم بد هم از خويشتن

چو در سبزه ديد اسپ را دشتوان * گشاده زبان سوى او شد دوان

سوى رستم و رخش بنهاد روى * يكى چوب زد گرم بر پاى اوى

چو از خواب بيدار شد پيل تن * به دو دشتوان گفت كاى اهرمن

چرا اسپ بر خويد بگذاشتى * بر رنج نابرده برداشتى

ز گفتار او تيز شد مرد هوش * بجست و گرفتش يكايك دو گوش

بيفشرد و بركند هر دو ز بن * نگفت از بد و نيك با او سخن

سبك دشتبان گوش را بر گرفت * غريوان و مانده ز رستم شگفت

بدان مرز اولاد بد پهلوان * يكى نامجوى دلير و جوان

بشد دشتبان پيش او با خروش * پر از خون به دستش گرفته دو گوش

به دو گفت مردى چو ديو سياه * پلنگينه جوشن از آهن كلاه

همه دشت سرتاسر آهرمنست * و گر اژدها خفته بر جوشنست

برفتم كه اسپش برانم ز كشت * مرا خود به اسپ و بكشته نهشت

مرا ديد بر جست و يافه نگفت * دو گوشم بكند و همانجا بخفت

چو بشنيد اولاد برگشت زود * برون آمد از درد دل همچو دود