شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٤٠

[ خوان چهارم كشتن زنى جادو را ]

چنين داد پاسخ كه من رستمم * ز دستان و از سام و از نيرمم

بتنها يكى كينه‌ور لشكرم * برخش دلاور زمين بسپرم

برآويخت با او بجنگ اژدها * نيامد بفرجام هم زو رها

چو زور تن اژدها ديد رخش * كزان سان بر آويخت با تاج بخش

بماليد گوش اندر آمد شگفت * بلند اژدها را بدندان گرفت

بدرّيد كتفش بدندان چو شير * برو خيره شد پهلوان دلير

بزد تيغ و بنداخت از بر سرش * فرو ريخت چون رود خون از برش

زمين شد به زير تنش ناپديد * يكى چشمه خون از برش بر دميد

چو رستم بران اژدهاى دژم * نگه كرد برزد يكى تيز دم

بيابان همه زير او بود پاك * روان خون گرم از بر تيره خاك

تهمتن ازو در شگفتى بماند * همى پهلوى نام يزدان بخواند

به آب اندر آمد سر و تن بشست * جهان جز به زور جهانبان نجست

بيزدان چنين گفت كاى دادگر * تو دادى مرا دانش و زور و فر

كه پيشم چه شير و چه ديو و چه پيل * بيابان بىآب و درياى نيل

بدانديش بسيار و گر اندكيست * چو خشم آورم پيش چشمم يكيست

[ خوان چهارم كشتن زنى جادو را ]

[ خوان چهارم كشتن زنى جادو را ]

چو از آفرين گشت پرداخته * بياورد گلرنگ را ساخته

نشست از بر زين و ره بر گرفت * خم منزل جادو اندر گرفت

همى رفت پويان به راه دراز * چو خورشيد تابان بگشت از فراز

درخت و گيا ديد و آب روان * چنانچون بود جاى مرد جوان

چو چشم تذروان يكى چشمه ديد * يكى جام زرين برو پرنبيد

يكى غرم بريان و نان از برش * نمكدان و ريچال گرد اندرش

خور جاودان بد چو رستم رسيد * از آواز او ديو شد ناپديد

فرود آمد از باره زين بر گرفت * بغرم و بنان اندر آمد شگفت

نشست از بر چشمه فرخنده پى * يكى جام زر ديد پر كرده مى

ابا مى يكى نيز طنبور يافت * بيابان چنان خانهء سور يافت

تهمتن مر آن را ببر در گرفت * بزد رود و گفتارها بر گرفت

كه آواره و بدنشان رستم است * كه از روز شاديش بهره غم است

همه جاى جنگست ميدان اوى * بيابان و كوهست بستان اوى

همه جنگ با شير و نر اژدهاست * كجا اژدها از كفش نارهاست

مى و جام و بويا گل و ميگسار * نكردست بخشش و را كردگار

هميشه بجنگ نهنگ اندر است * و گر با پلنگان بجنگ اندر است

به گوش زن جادو آمد سرود * همان نالهء رستم و زخم رود

بياراست رخ را بسان بهار * و گر چند زيبا نبودش نگار

بر رستم آمد پر از رنگ و بوى * بپرسيد و بنشست نزديك اوى

تهمتن بيزدان نيايش گرفت * ابر آفرينها فزايش گرفت

كه در دشت مازندران يافت خوان * مى و جام با ميگسار جوان