شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣٩

[ خوان سوم جنگ رستم با اژدها ]

بخفت و بر آسود و نگشاد لب * چمان و چران رخش تا نيم شب

ز دشت اندر آمد يكى اژدها * كزو پيل گفتى نيابد رها

بدان جايگه بودش آرامگاه * نكردى ز بيمش برو ديو راه

بيامد جهانجوى را خفته ديد * بر او يكى اسپ آشفته ديد

پر انديشه شد تا چه آمد پديد * كه يا رد بدين جايگاه آرميد

نيارست كردن كس آنجا گذر * ز ديوان و پيلان و شيران نر

همان نيز كامد نيابد رها * ز چنگ بد انديش نر اژدها

سوى رخش رخشنده بنهاد روى * دوان اسپ شد سوى ديهيم جوى

همى كوفت بر خاك رويينه سم * چو تندر خروشيد و افشاند دم

تهمتن چو از خواب بيدار شد * سر پر خرد پر ز پيكار شد

بگرد بيابان يكى بنگريد * شد آن اژدهاى دژم ناپديد

ابا رخش بر خيره پيكار كرد * ازان كو سر خفته بيدار كرد

دگر باره چون شد بخواب اندرون * ز تاريكى آن اژدها شد برون

ببالين رستم تگ آورد رخش * همى كند خاك و همى كرد پخش

دگر باره بيدار شد خفته مرد * بر آشفت و رخسارگان كرد زرد

بيابان همه سربسر بنگريد * بجز تيرگى شب بديده نديد

بدان مهربان رخش بيدار گفت * كه تاريكىء شب بخواهى نهفت

سرم را همى بازدارى ز خواب * به بيدارئ من گرفتت شتاب

گر اين بار سازى چنين رستخيز * سرت را ببرّم بشمشير تيز

پياده شوم سوى مازندران * كشم ببر و شمشير و گرز گران

سيم ره بخواب اندر آمد سرش * ز ببر بيان داشت پوشش برش

بغرّيد باز اژدهاى دژم * همى آتش افروخت گفتى بدم

چراگاه بگذاشت رخش آن زمان * نيارست رفتن بر پهلوان

دلش زان شگفتى به دو نيم بود * كش از رستم و اژدها بيم بود

هم از بهر رستم دلش نارميد * چو باد دمان نزد رستم دويد

خروشيد و جوشيد و بركند خاك * ز نعلش زمين شد همه چاك چاك

چو بيدار شد رستم از خواب خوش * بر آشفت با بارهء دستكش

چنان ساخت روشن جهان آفرين * كه پنهان نكرد اژدها را زمين

بران تيرگى رستم او را بديد * سبك تيغ تيز از ميان بر كشيد

بغرّيد برسان ابر بهار * زمين كرد پر آتش از كار زار

بدان اژدها گفت بر گوى نام * كزين پس تو گيتى نبينى بكام

نبايد كه بىنام بر دست من * روانت بر آيد ز تاريك تن

چنين گفت دژخيم نرّ اژدها * كه از چنگ من كس نيابد رها

صد اندر صد اين دشت جاى منست * بلند آسمانش هواى منست

نيارد گذشتن بسر بر عقاب * ستاره نبيند زمينش بخواب

به دو اژدها گفت نام تو چيست * كه زاينده را بر تو بايد گريست