شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣٨

[ خوان دوم يافتن رستم چشمهء آب ]

[ خوان دوم يافتن رستم چشمهء آب ]

[ خوان دوم يافتن رستم چشمهء آب ]

يكى راه پيش آمدش ناگزير * همى رفت بايست بر خيره خير

پى اسپ و گويا زبان سوار * ز گرما و از تشنگى شد ز كار

پياده شد از اسپ و ژوپين بدست * همى رفت پويان بكردار مست

همى جست بر چاره جستن رهى * سوى آسمان كرد روى آنگهى

چنين گفت كاى داور دادگر * همه رنج و سختى تو آرى بسر

گرايدونك خشنودى از رنج من * بدان گيتى آگنده كن گنج من

بپويم همى تا مگر كردگار * دهد شاه كاوس را زينهار

هم ايرانيان را ز چنگال ديو * گشايد بىآزار گيهان خديو

گنهكار و افگندگان تواند * پرستنده و بندگان تواند

تن پيلوارش چنان تفته شد * كه از تشنگى سست و آشفته شد

بيفتاد رستم بران گرم خاك * زبان گشته از تشنگى چاك چاك

همانگه يكى ميش نيكوسرين * بپيمود پيش تهمتن زمين

ازان رفتن ميش انديشه خاست * بدل گفت كابشخور اين كجاست

همانا كه بخشايش كردگار * فراز آمدست اندرين روزگار

بيفشارد شمشير بر دست راست * به زور جهاندار بر پاى خاست

بشد بر پى ميش و تيغش بچنگ * گرفته بدست دگر پالهنگ

بره بر يكى چشمه آمد پديد * چو ميش سراور بدانجا رسيد

تهمتن سوى آسمان كرد روى * چنين گفت كاى داور راستگوى

هرانكس كه از دادگر يك خداى * بپيچد نيارد خرد را بجاى

برين چشمه آبشخور ميش نيست * همان غرم دشتى مرا خويش نيست

بجايى كه تنگ اندر آيد سخن * پناهت بجز پاك يزدان مكن

بران غرم بر آفرين كرد چند * كه از چرخ گردان مبادت گزند

گيا بر در و دشت تو سبز باد * مباد از تو هرگز دل يوز شاد

ترا هرك يازد بتير و كمان * شكسته كمان باد و تيره گمان

كه زنده شد از تو گو پيل تن * و گر نه پر انديشه بود از كفن

كه در سينهء اژدهاى بزرگ * نگنجد بماند بچنگال گرگ

شده پاره پاره كنان و كشان * ز رستم بدشمن رسيده نشان

روانش چو پردخته شد ز آفرين * ز رخش تگاور جدا كرد زين

همه تن بشستش بران آب پاك * بكردار خورشيد شد تابناك

چو سيراب شد ساز نخچير كرد * كمر بست و تركش پر از تير كرد

بيفگند گورى چو پيل ژيان * جدا كرد ازو چرم پاى و ميان

چو خورشيد تيز آتشى بر فروخت * برآورد ز آب اندر آتش بسوخت

بپردخت ز آتش به خوردن گرفت * به خاك استخوانش سپردن گرفت

سوى چشمهء روشن آمد بر آب * چو سيراب شد كرد آهنگ خواب

تهمتن برخش سراينده گفت * كه با كس مكوش و مشو نيز جفت

اگر دشمن آيد سوى من بپوى * تو با ديو و شيران مشو جنگجوى