شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣٧

[ خوان نخست جنگ رخش با شيرى ]

بيامد پر از آب رودابه روى * همى زار بگريست دستان به روى

به دو گفت كاى مادر نيكخوى * نه بگزيدم اين راه بر آرزوى

مرا در غم خود گذارى همى * بيزدان چه اميد دارى همى

چنين آمدم بخشش روزگار * تو جان و تن من بزنهار دار

بپدرود كردنش رفتند پيش * كه دانست كش باز بينند بيش

زمانه بدين سان همى بگذرد * دمش مرد دانا همى بشمرد

هران روز بد كز تو اندر گذشت * برانى كز و گيتى آباد گشت

برون رفت پس پهلو نيمروز * ز پيش پدر گرد گيتى فروز

دو روزه بيك روزه بگذاشتى * شب تيره را روز پنداشتى

بدين سان همى رخش ببريد راه * بتابنده روز و شبان سياه

تنش چون خورش جست و آمد بشور * يكى دشت پيش آمدش پر ز گور

يكى رخش را تيز بنمود ران * تگ گور شد از تگ او گران

كمند و پى رخش و رستم سوار * نيابد از و دام و دد زينهار

كمند كيانى بينداخت شير * بحلقه در آورد گور دلير

كشيد و بيفگند گور آن زمان * بيامد برش چون هژبر دمان

ز پيكان تير آتشى برفروخت * به دو خاور و خاشاك و هيزم بسوخت

بران آتش تيز بريانش كرد * ازان پس كه بىپوست و بىجانش كرد

بخورد و بينداخت زو استخوان * همين بود ديگ و همين بود خوان

لگام از سر رخش برداشت خوار * چرا ديد و بگذاشت در مرغزار

بر نيستان بستر خواب ساخت * در بيم را جاى ايمن شناخت

دران نيستان بيشهء شير بود * كه پيلى نيارست ازو نى درود

چو يك پاس بگذشت درّنده شير * بسوى كنام خود آمد دلير

بر نى يكى پيل را خفته ديد * بر او يكى اسپ آشفته ديد

نخست اسپ را گفت بايد شكست * چو خواهم سوارم خود آيد بدست

سوى رخش رخشان بر آمد دمان * چو آتش بجوشيد رخش آن زمان

دو دست اندر آورد و زد بر سرش * همان تيز دندان به پشت اندرش

همى زد بران خاك تا پاره كرد * ددى را بران چاره بيچاره كرد

چو بيدار شد رستم تيز چنگ * جهان ديد بر شير تاريك و تنگ

چنين گفت با رخش كاى هوشيار * كه گفتت كه با شير كن كارزار

اگر تو شدى كشته در چنگ اوى * من اين گرز و اين مغفر جنگجوى

چگونه كشيدى بمازندران * كمند كيانى و گرز گران

چرا نامدى نزد من با خروش * خروش توم چون رسيدى به گوش

سرم گر ز خواب خوش آگه شدى * ترا جنگ با شير كوته شدى

چو خورشيد بر زد سر از تيره كوه * تهمتن ز خواب خوش آمد ستوه

تن رخش بسترد و زين بر نهاد * ز يزدان نيكى دهش كرد ياد