شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣٦٦

[ هنگام انجام شاهنامه ]

نهانش بدانست مرد دلير * بپاسخ زمانى همى بود دير

چنين داد پاسخ كه ايدون كنم * كه كين از دل خويش بيرون كنم

بدين مردى و دانش و راى و خوى * همى تاج و تخت آمدت آرزوى

بشمشير دستش ببريد و گفت * كه اين دست را در بدى نيست جفت

چو دستش ببريد گفتا دو پا * ببريد تا ماند ايدر بجا

بفرمود تا گوش و بينيش پست * بريدند و خود بارگى برنشست

بفرمود كاين را برين ريگ گرم * بداريد تا خوابش آيد ز شرم

مناديگرى گرد لشكر بگشت * بدرگاه هر خيمه‌اى برگذشت

كه اى بندگان خداوند كُش * مشوريد بيهوده هر جاى هش

چو ماهوى باد آنكه بر جان شاه * نبخشود هرگز مبيناد گاه

سه پور جوانش بلشكر بدند * همان هر سه با تخت و افسر بدند

همان جايگه آتشى بر فروخت * پدر را و هر سه پسر را بسوخت

از ان تخمه كس در زمانه نماند * و گر ماند هر كو بديدش براند

بزرگان بران دوده نفرين كنند * سر از كشتن شاه پر كين كنند

كه نفرين برو باد و هرگز مباد * كه او را نه نفرين فرستد بداد

كنون زين سپس دور عمّر بود * چو دين آورد تخت منبر بود

[ هنگام انجام شاهنامه ]

[ هنگام انجام شاهنامه ]

چو بگذشت سال از برم شست و پنج * فزون كردم انديشهء درد و رنج

بتاريخ شاهان نياز آمدم * بپيش اختر دير ساز آمدم

بزرگان و با دانش آزادگان * نبشتند يك سر همه رايگان

نشسته نظاره من از دورشان * تو گفتى بدم پيش مزدورشان

جز احسنت از يشان نبد بهره‌ام * بگفت اندر احسنت رويشان زهره‌ام

سر بدره‌هاى كهن بسته شد * و ز ان بند روشن دلم خسته شد

ازين نامور نامداران شهر * على ديلمى بود كوراست بهر

[ كه همواره كارش به خوبى روان * بنزد بزرگان روشن روان ]

حسين قتيب است از آزادگان * كه از من نخواهد سخن رايگان

ازويم خور و پوشش و سيم و زر * وزو يافتم جنبش و پاى و پر

نيم آگه از اصل و فرع خراج * همى غلتم اندر ميان دواج

[ جهاندار اگر نيستى تنگ دست * مرا بر سر گاه بودى نشست ]

چو سال اندر آمد بهفتاد و يك * همى زير بيت اندر آرم فلك

[ همى گاه محمود آباد باد * سرش سبز باد و دلش شاد باد ]

چنانش ستايم كه اندر جهان * سخن باشد از آشكار و نهان

مرا از بزرگان ستايش بود * ستايش و را در فزايش بود

كه جاويد باد آن خردمند مرد * هميشه بكام دلش كار كرد