شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣٦٥

[ جنگ بيژن با ماهوى و كشته شدن ماهوى ]

طلايه بيامد كه آمد سپاه * به پيكند سازد همى رزمگاه

[ سپاهى بكشتى بر آمد ز آب * كه از گرد پيدا نبد آفتاب ]

[ سپهدار بيژن به پيش سپاه * بيامد كه سازد همى رزمگاه ]

چو ماهوى سورى سپه را بديد * تو گفتى كه جانش ز تن بر پريد

ز بس جوشن و خود و زرين سپر * ز بس نيزه و گرز و چاچى تبر

غمى شد برابر صفى بركشيد * هوا نيلگون شد زمين ناپديد

[ جنگ بيژن با ماهوى و كشته شدن ماهوى ]

[ جنگ بيژن با ماهوى و كشته شدن ماهوى ]

چو بيژن سپه را همه راست كرد * بايرانيان بر كمين خواست كرد

[ بدانست ماهوى و از قلبگاه * خروشان برفت از ميان سپاه ]

[ نگه كرد بيژن درفشش بديد * بدانست كو جَست خواهد گزيد ]

ببرسام فرمود كز قلبگاه * بيك سو گذار آنك دارى سپاه

نبايد كه ماهوى سورى ز جنگ * بترسد بجيحون كشد بىدرنگ

بتيزى ازو چشم خود بر مدار * كه با او دگرگونه سازيم كار

چو برسام چينى درفشش بديد * سپه را ز لشكر بيك سو كشيد

همى تاخت تا پيش ريگ فرب * پر آژنگ رخ پر ز دشنام لب

مر او را بريگ فرب در بيافت * ركابش گران كرد و اندر شتافت

چو نزديك ماهو برابر ببود * نزد خنجر او را دليرى نمود

كمر بند بگرفت و او را ز زين * بر آورد و آسان بزد بر زمين

فرود آمد و دست او را ببست * بپيش اندر افگند و خود بر نشست

همانگه رسيدند ياران اوى * همه دشت ازو شد پر از گفت و گوى

ببرسام گفتند كاين را مبر * ببايد زدن گردنش را تبر

چنين داد پاسخ كه اين راه نيست * نه زين تاختن بيژن آگاه نيست

همانگه ببيژن رسيد آگهى * كه آمد بدست آن نهانى رهى

جهانجوى ماهوى شوريده‌هش * پر آزار و بىدين خداوند كش

چو بشنيد بيژن از ان شاد شد * بباليد و ز انديشه آزاد شد

شراعى زدند از بر ريگ نرم * همى رفت ماهوى چون باد گرم

گنهكار چون روى بيژن بديد * خرد شد ز مغز سرش ناپديد

شد از بيم همچون تن بىروان * بسر بر پراگند ريگ روان

به دو گفت بيژن كه اى بد نژاد * كه چون تو پرستار كس را مباد

چرا كشتى آن دادگر شاه را * خداوند پيروزى و گاه را

پدر بر پدر شاه و خود شهريار * ز نوشين روان در جهان يادگار

چنين داد پاسخ كه از بدكنش * نيايد مگر كشتن و سرزنش

بدين بد كنون گردن من بزن * بينداز در پيش اين انجمن

بترسيد كش پوست بيرون كشيد * تنش را بدان كينه در خون كشد