شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣٦٣

[ بر تخت نشستن ماهوى سورى ]

همه راز دارانش را پيش خواند * سخن هرچ بودش بدل در براند

بدستور گفت اى جهان ديده مرد * فراز آمد آن روز ننگ و نبرد

نه گنجست با من نه نام و نژاد * همى داد خواهم سر خود بباد

بر انگشترى يزدگردست نام * بشمشير بر من نگردند رام

همه شهر ايران ورا بنده بود * اگر خويش بود ار پراگنده بود

نخواند مرا مرد داننده شاه * نه بر مهرم آرام گيرد سپاه

جزين بود چاره مرا در نهان * چرا ريختم خون شاه جهان

همه شب ز انديشه پر خون بدم * جهاندار داند كه من چون بدم

به دو راى زن گفت كاكنون گذشت * از اين كار گيتى پر آواز گشت

كنون بازجويى همى كار خويش * كه بگسستى آن رشتهء تار خويش

كنون او بدخمه درون خاك شد * روان ورا زهر ترياك شد

جهان ديدگان را همه گرد كن * زبان تيز گردان بشيرين سخن

چنين گوى كاين تاج و انگشترى * مرا شاه داد از پى مهترى

چو دانست كامد ز تركان سپاه * چو شب تيره تر شد مرا خواند شاه

مرا گفت چون خاست باد نبرد * كه داند بگيتى كه بر كيست گرد

تو اين تاج و انگشترى را بدار * بود روز كين تاجت آيد به كار

مرا نيست چيزى جزين در جهان * همانا كه هست اين ز تازى نهان

تو زين پس بدشمن مده گاه من * نگه دار هم زين نشان راه من

من اين تاج ميراث دارم ز شاه * بفرمان او برنشينم بگاه

بدين چاره ده بند بد را فروغ * كه داند كه اين راستست از دروغ

چو بشنيد ماهوى گفتا كه زه * تو دستورى و بر تو بر نيست مه

همه مهتران را ز لشكر بخواند * وزين گونه چندين سخنها براند

بدانست لشكر كه اين نيست راست * به شوخى ورا سر بريدن سزاست

يكى پهلوان گفت كاين كار تست * سخن گر درستست گر نادرست

چو بشنيد بر تخت شاهى نشست * بافسون خراسانش آمد بدست

ببخشيد روى زمين بر مهان * منم گفت با مهر شاه جهان

جهان را سراسر ببخشش گرفت * ستاره نظاره برو اى شگفت

بمهتر پسر داد بلخ و هرى * فرستاد بر هر سوى لشكرى

بدانديشگان را همه بركشيد * بدانسان كه از گوهر او سزيد

بدان را بهر جاى سالار كرد * خردمند را سرنگونسار كرد

چو زير اندر آمد سر راستى * پديد آمد از هر سوى كاستى

چو لشكر فراوان شد و خواسته * دل مرد بىتن شد آراسته

سپه را درم داد و آباد كرد * سر دودهء خويش پر باد كرد

بآموى شد پهلو پيش رو * ابا لشكرى جنگ سازان نو

طلايه بپيش سپاه اندرون * جهان ديده‌يى نام او گرستون

به شهر بخارا نهادند روى * چنان ساخته لشكرى جنگجوى

به دو گفت ما را سمرقند و چاچ * ببايد گرفتن بدين مهر و تاج