شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣٦٢

[ بر تخت نشستن ماهوى سورى ]

روان ترا سودمند اين بود * تن بدكنش را گزند اين بود

كنون در بهشتست بازار شاه * بدوزخ كند جان بدخواه راه

دگر گفت كاى شاه دانش پذير * كه با شهريارى و با اردشير

درودى همان بر كه كشتى بباغ * درفشان شد آن خسروانى چراغ

دگر گفت كاى شهريار جوان * بخفتى و بيدار بودت روان

لبت خامش و جان به چندين گله * برفت و تنت ماند ايدر يله

تو بيكارى و جان به كار اندرست * تن بد سگالت ببار اندرست

بگويد روان گر زبان بسته شد * بياسود جان گر تنت خسته شد

اگر دست بيكار گشت از عنان * روانت بچنگ اندر آرد سنان

دگر گفت كاى نامبردار نو * تو رفتى و كردار شد پيش رو

ترا در بهشتست تخت اين بس است * زمين بلا بهر ديگر كس است

دگر گفت كانكس كه او چون تو كشت * به بيند كنون روزگار درشت

سقف گفت ما بندگان تويم * نيايش كن پاك جان تويم

كه اين دخمه پر لاله باغ تو باد * كفن دشت شادى و راغ تو باد

بگفتند و تابوت برداشتند * ز هامون سوى دخمه بگذاشتند

بران خوابگه رفت ناكام شاه * سر آمد برو رنج و تخت و كلاه

[ داد خواستن از يزدگرد ]

[ داد خواستن از يزدگرد ]

چنين داد خوانيم بر يزدگرد * و گر كينه خوانيم ازين هفت گرد

اگر خود نداند همى كين و داد * مرا فيلسوف ايچ پاسخ نداد

و گر گفت دينى همه بسته گفت * بماند همى پاسخ اندر نهفت

اگر هيچ گنجست اى نيك راى * بياراى و دل را بفردا مپاى

كه گيتى همى بر تو بر بگذرد * زمانه دم ما همى بشمرد

در خوردنت چيره كن بر نهاد * اگر خود بمانى دهد آنك داد

مرا دخل و خرج از برابر بدى * زمانه مرا چون برادر بدى

تگرگ آمد امسال بر سان مرگ * مرا مرگ بهتر بدى از تگرگ

در هيزم و گندم و گوسفند * ببست اين برآورده چرخ بلند

مى آور كه از روزمان بس نماند * چنين بود تا بود و بر كس نماند

[ بر تخت نشستن ماهوى سورى ]

[ بر تخت نشستن ماهوى سورى ]

كس آمد بماهوى سورى بگفت * كه شاه جهان گشت با خاك جفت

سكوبا و قسّيس و رهبان روم * همه سوكواران آن مرز و بوم

برفتند با مويه برنا و پير * تن شاه بردند زان آبگير

يكى دخمه كردند او را بباغ * بلند و بزرگيش برتر ز راغ

چنين گفت ماهوى بدبخت و شوم * كه ايران نبد پيش ازين خويش روم

فرستاد تا هرك آن دخمه كرد * هم آن كس كزان كار تيمار خورد

بكشتند و تاراج كردند مرز * چنين بود ماهوى را كام و ارز

ازان پس بگرد جهان بنگريد * ز تخم بزرگان كسى را نديد

همان تاج با او بُد و مهر شاه * شبان زاده را آرزو كرد گاه