شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣٦١

[ كشته شدن يزدگرد به دست خسرو آسيابان ]

بماهوى گفتند كان شهريار * بر آمد ز آرام و ز كارزار

بفرمود كو را بهنگام خواب * از ان آسيا افگنند اندر آب

بشد تيز بدمهر دو پيش كار * كشيدند پر خون تن شهريار

كجا ارج آن كشته نشناختند * بگرداب زرق اندر انداختند

چو شب روز شد مردم آمد پديد * دو مرد گرانمايه آنجا رسيد

ازان سوكواران پرهيزگار * بيامد يكى بر لب جويبار

تن او برهنه بديد اندر آب * بشوريد و آمد هم اندر شتاب

چنين تا در خان راهب رسيد * بدان سوكواران بگفت آنچ ديد

كه شاه زمانه بغرق اندرست * برهنه بگرداب زرق اندرست

برفتند زان سوكواران بسى * سكوبا و رهبان ز هر در كسى

خروشى بر آمد ز راهب به درد * كه اى تاجور شاه آزاد مرد

چنين گفت راهب كه اين كس نديد * نه پيش از مسيح اين سخن كس شنيد

كه بر شهريارى زند بنده‌يى * يكى بد نژادى و افگنده‌يى

بپرورد تا بر تنش بد رسد * ازين بهر ماهوى نفرين سزد

دريغ آن سر و تاج و بالاى تو * دريغ آن دل و دانش و راى تو

دريغ آن سر تخمهء اردشير * دريغ اين جوان و سوار هژير

تنومند بودى خرد با روان * ببردى خبر زين بنوشين روان

كه در آسيا ماهروى ترا * جهاندار و ديهيم جوى ترا

بدشنه جگرگاه بشكافتند * برهنه به آب اندر انداختند

سكوبا ازان سوكواران چهار * برهنه شدند اندران جويبار

گشاده تن شهريار جوان * نبيره جهاندار نوشين روان

به خشكى كشيدند زان آبگير * بسى مويه كردند برنا و پير

بباغ اندرون دخمه‌يى ساختند * سرش را بابر اندر افراختند

سر زخم آن دشنه كردند خشك * بدبق و بقيصر و بكافور و مشك

بياراستندش بديباى زرد * قصيب زير و دستى زبر لاژورد

مى و مشك و كافور و چندى گلاب * سكوبا بيندود بر جاى خواب

چه گفت آن گرانمايه دهقان مرو * كه بنهفت بالاى آن زاد سرو

كه بخشش ز كوشش بود در نهان * كه خشنود بيرون شود زين جهان

دگر گفت اگر چند خندان بود * چنان دان كه از دردمندان بود

كه از چرخ گردان پذيرد فريب * كه او را نمايد فراز و نشيب

دگر گفت كان را تو دانا مخوان * كه تن را پرستد نه راه روان

همى خواسته جويد و نام بد * بترسد روانش ز فرجام بد

دگر گفت اگر شاه لب را ببست * نبيند همى تاج و تخت نشست

نه مهر و پرستندهء بارگاه * نه افسر نه كشور نه تاج و كلاه

دگر گفت كز خوب گفتار اوى * ستايش ندارم سزاوار اوى

همى سرو كشت او بباغ بهشت * ببيند روانش درختى كه كشت

دگر گفت يزدان روانت ببرد * تنت را بدين سوكواران سپرد