شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣٦

[ پيغام كاوس به زال و رستم ]

چو بشنيد بر تن بدرّيد پوست * ز دشمن نهان داشت اين هم ز دوست

بروشن دل از دور بدها بديد * كه زين بر زمانه چه خواهد رسيد

برستم چنين گفت دستان سام * كه شمشير كوته شد اندر نيام

نشايد كزين پس چميم و چريم * و گر تخت را خويشتن پروريم

كه شاه جهان در دم اژدهاست * بايرانيان بر چه مايه بلاست

كنون كرد بايد ترا رخش زين * بخواهى بتيغ جهان بخش كين

همانا كه از بهر اين روزگار * ترا پرورانيد پروردگار

نشايد بدين كار آهرمنى * كه آسايش آرى و گر دم زنى

برت را بببر بيان سخت كن * سر از خواب و انديشه پردخت كن

هران تن كه چشمش سنان تو ديد * كه گويد كه او را روان آرميد

اگر جنگ دريا كنى خون شود * از آواى تو كوه هامون شود

نبايد كه ارژنگ و ديو سپيد * بجان از تو دارند هرگز اميد

كنون گردن شاه مازندران * همه خرد بشكن بگرز گران

چنين پاسخش داد رستم كه راه * درازست و من چون شوم كينه خواه

ازين پادشاهى بدان گفت زال * دو راهست و هر دو برنج و و بال

يكى از دو راه آنك كاوس رفت * دگر كوه و بالا و منزل دو هفت

پر از ديو و شيرست و پر تيرگى * بماند به دو چشمت از خيرگى

تو كوتاه بگزين شگفتى ببين * كه يار تو باشد جهان آفرين

اگر چه بر نجست هم بگذرد * پى رخش فرّخ زمين بسپرد

شب تيره تا بر كشد روز چاك * نيايش كنم پيش يزدان پاك

مگر باز بينم بر و يال تو * همان پهلوى چنگ و گوپال تو

و گر هوش تو نيز بر دست ديو * برآيد بفرمان گيهان خديو

تواند كسى اين سخن بازداشت * چنان كو گذارد ببايد گذاشت

نخواهد همى ماند ايدر كسى * بخوانند اگر چه بماند بسى

كسى كو جهان را بنام بلند * گذارد برفتن نباشد نژند

چنين گفت رستم بفرّخ پدر * كه من بسته دارم بفرمان كمر

و ليكن بدوزخ چميدن بپاى * بزرگان پيشين نديدند راى

همان از تن خويش نابوده سير * نيايد كسى پيش درّنده شير

كنون من كمر بسته و رفته گير * نخواهم جز از دادگر دستگير

تن و جان فداى سپهبد كنم * طلسم دل جادوان بشكنم

هر آن كس كه زنده است ز ايرانيان * بيارم ببندم كمر بر ميان

نه ارژنگ مانم نه ديو سپيد * نه سنجه نه پولادغندى نه بيد

بنام جهان آفرين يك خداى * كه رستم نگرداند از رخش پاى

مگر دست ارژنگ بسته چو سنگ * فگنده بگردنش در پالهنگ

سر و مغز پولاد را زير پاى * پى رخش برده زمين را ز جاى

بپوشيد ببر و برآورد يال * برو آفرين خواند بسيار زال

چو رستم برخش اندر آورد پاى * رخش رنگ بر جاى و دل هم بجاى