شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣٥٩

[ گفتگوى ماهوى با رادوى موبد ]

به آتش نهال دلت را مسوز * مكن تيره اين تاج گيتى فروز

سپاه پراگنده را گرد كن * وزين سان كه گفتى مگردان سخن

ازيدر بپوزش بر شاه رو * چو بينى ورا بندگى ساز نو

و زان جايگه جنگ لشكر بسيچ * ز راى و ز پوزش مياساى هيچ

كزين بد نشان دو گيتى شوى * چو گفتار دانندگان نشنوى

چو كارى كه امروز بايدت كرد * بفردا رسد زو برآرند گرد

همى يزدگرد شهنشاه را * بتر خواهى از تُرك بد خواه را

كه در جنگ شيرست بر گاه شاه * درخشان بكردار تابنده ماه

يكى يادگارى ز ساسانيان * كه چون او نبندد كمر بر ميان

پدر بر پدر داد و دانش پذير * ز نوشين روان شاه تا اردشير

بود اردشيرش بهشتم پدر * جهاندار ساسان با داد و فر

كه يزدانش تاج كيان بر نهاد * همه شهريارانش فرخ نژاد

چو تو بود مهتر بكشور بسى * نكرد اين چنين راى هرگز كسى

چو بهرام چوبين كه سيصد هزار * عناندار و برگستوان ور سوار

بيك تير او پشت برگاشتند * به دو دشت پيكار بگذاشتند

چو از راى شاهان سرش سير گشت * سر دولت روشنش زير گشت

فرآيين كه تخت بزرگى بجست * نبودش سزا دست بد را بشست

بر ان گونه بر كشته شد زار و خوار * گزافه بپرداز زين روزگار

بترس از خداى جهان آفرين * كه تخت آفريدست و تاج و نگين

تن خويش بر خيره رسوا مكن * كه بر تو سر آرند زود اين سخن

هرانكس كه با تو نگويد درست * چنان دان كه او دشمن جان تست

تو بيمارى اكنون و ما چون پزشك * پزشك خروشان بخونين سرشك

تو از بندهء بندگان كمترى * بانديشهء دل مكن مهترى

همى كينه با پاك يزدان نهى * ز راه خرد جوى تخت مهى

شبان زاده را دل پر از تخت بود * و را پند آن موبدان سخت بود

چنين بود تا بود و اين تازه نيست * كه كار زمانه بر اندازه نيست

يكى را برآرد بچرخ بلند * يكى را كند خوار و زار و نژند

نه پيوند با آن نه با اينش كين * كه دانست راز جهان آفرين

همه موبدان تا جهان شد سياه * بر آيين خورشيد بنشست ماه

بگفتند زين گونه با كينه جوى * نبد سود يك موى زان گفت و گوى

چو شب تيره شد گفت با موبدان * شما را ببايد شد اى بخردان

من امشب بگردانم اين با پسر * ز هر گونه‌يى دانش آرم ببر

ز لشكر بخوانيم داننده بيست * بدان تا بدين بر نيايد گريست

برفتند دانندگان از برش * بيامد يكى موبد از لشكرش

چو بنشست ماهوى با راستان * چه بينيد گفت اندرين داستان

اگر زنده ماند تن يزدگرد * ز هر سو برو لشكر آيند گرد

برهنه شد اين راز من در جهان * شنيدند يك سر كهان و مهان