شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣٥٨

[ گفتگوى ماهوى با رادوى موبد ]

كه هرمزد خراد بد نام او * بدين اندرون بود آرام او

بماهوى گفت اى ستمگاره مرد * چنين از ره پاك يزدان مگرد

همى تيره بينم دل و هوش تو * همى خار بينم در آغوش تو

تنومند و بىمغز و جان نزار * همى دود ز آتش كنى خواستار

ترا زين جهان سرزنش بينم آز * ببرگشتنت گرم و رنج گداز

كنون زندگانيت ناخوش بود * چو رفتى نشستت در آتش بود

نشست او و شهروى بر پاى خاست * بماهوى گفت اين دليرى چراست

شهنشاه را كارزار آمدى * ز خان و ز فغفور يار آمدى

ازين تخمه بىكس بسى يافتند * كه هرگز بكشتنش نشتافتند

تو گر بنده اى خون شاهان مريز * كه نفرين بود بر تو تا رستخيز

بگفت اين و بنشست گريان به درد * پر از خون دل و مژه پر آب زرد

چو بنشست گريان بشد مهرنوش * پر از درد با ناله و با خروش

بماهوى گفت اى بد بدنژاد * كه نه راى فرجام دانى نه داد

ز خون كيان شرم دارد نهنگ * اگر كشته بيند ندرّد پلنگ

ايا بتّر از دد به مهر و بخوى * همى گاه شاه آيدت آرزوى

چو بر دست ضحاك جم كشته شد * چه مايه سپهر از برش گشته شد

چو ضحاك بگرفت روى زمين * پديد آمد اندر جهان آبتين

بزاد آفريدون فرخ نژاد * جهان را يكى ديگر آمد نهاد

شنيدى كه ضحاك بيدادگر * چه آورد ازان خويشتن را بسر

برو سال بگذشت مانا هزار * بفرجام كار آمدش خواستار

و ديگر كه تور آن سرافراز مرد * كجا آز ايران ورا رنجه كرد

همان ايرج پاك دين را بكشت * برو گردش آسمان شد درشت

منوچهر زان تخمه آمد پديد * شد آن بند بد را سراسر كليد

سه ديگر سياوش ز تخم كيان * كمر بست بىآرزو در ميان

بگفتار گرسيوز افراسياب * ببرد از روان و خرد شرم و آب

جهاندار كىخسرو از پشت اوى * بيامد جهان كرد پر گفت و گوى

نيا را بخنجر به دو نيم كرد * سر كينه جويان پر از بيم كرد

چهارم سخن كين ارجاسپ بود * كه ريزندهء خون لهراسپ بود

چو اسفنديار اندر آمد بجنگ * ز كينه ندادش زمانى درنگ

به پنجم سخن كين هرمزد شاه * چو پرويز را گشن شد دستگاه

ببندوى و گستهم كرد آنچ كرد * نياسايد اين چرخ گردان ز گرد

چو دستش شد او جان ايشان ببرد * در كينه را خوار نتوان شمرد

ترا زود ياد آيد اين روزگار * به پيچى ز انديشهء نابكار

تو زين هرچ كارى پسر بدرود * زمانه زمانى هم نغنود

بپرهيز زين گنج آراسته * وزين مردرى تاج و اين خواسته

همى سر بپيچى بفرمان ديو * ببرّى همى راه گيهان خديو

به چيزى كه بر تو نزيبد همى * ندانى كه ديوت فريبد همى