شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣٥٧

[ گفتگوى ماهوى با رادوى موبد ]

سبك مرد بىمايه چبّين نهاد * برو تره و نان كشكين نهاد

ببرسم شتابيد و آمد به راه * بجايى كه بود اندر ان واژگاه

بر مهتر زرق شد بىگذار * كه برسم كند زو يكى خواستار

بهر سو فرستاد ماهوى كس * ز گيتى همى شاه را جست و بس

ازان آسيابان بپرسيد مه * كه برسم كرا خواهى اى روزبه

به دو گفت خسرو كه در آسيا * نشستست كنداورى بر گيا

به بالا بكردار سرو سهى * بديدار خورشيد با فرهى

دو ابرو كمان و دو نرگس دژم * دهن پر ز باد ابروان پر ز خم

ببرسم همى واژ خواهد گرفت * سزد گر بمانى ازو در شگفت

يكى كهنه چُبين نهادم بپيش * برو نان كشكين سزاوار خويش

به دو گفت مهتر كز ايدر بپوى * چنين هم بماهوى سورى بگوى

نبايد كه آن بدنژاد پليد * چو اين بشنود گوهر آرد پديد

سبك مهتر او را به مردى سپرد * جهان ديده را پيش ماهوى برد

بپرسيد ماهوى زين چاره جوى * كه برسم كرا خواستى راست‌گوى

چنين داد پاسخ ورا ترسكار * كه من بار كردم همى خواستار

در آسيا را گشادم بخشم * چنان دان كه خورشيد ديدم به چشم

دو نرگس چو نرّ آهو اندر هراس * دو ديده چو از شب گذشته سه پاس

چو خورشيد گشتست زو آسيا * خورش نان خشك و نشستش گيا

هرانكس كه او فرّ يزدان نديد * ازين آسيابان ببايد شنيد

پر از گوهر نابسود افسرش * ز ديباى چينى فروزان برش

بهاريست گويى در ارديبهشت * به بالاى او سرو دهقان نكشت

[ گفتگوى ماهوى با رادوى موبد ]

[ گفتگوى ماهوى با رادوى موبد ]

چو ماهوى دل را برآورد گرد * بدانست كو نيست جز يزدگرد

به دو گفت بشتاب زين انجمن * هم اكنون جدا كن سرش را ز تن

و گرنه هم اكنون ببرّم سرت * نمانم كسى زنده از گوهرت

شنيدند ازو اين سخن مهتران * بزرگان بيدار و كنداوران

همه انجمن گشت ازو پر ز خشم * زبان پر ز گفتار و پر آب چشم

يكى موبدى بود رادوى نام * بجان و خرد بر نهادى لگام

بماهوى گفت اى بدانديش مرد * چرا ديو چشم ترا تيره كرد

چنان دان كه شاهى و پيغمبرى * دو گوهر بود در يك انگشترى

ازين دو يكى را همى بشكنى * روان و خرد را به پا افگنى

نگر تا چه گويى بپرهيز ازين * مشو بدگمان با جهان آفرين

نخستين ازو بر تو آيد گزند * به فرزند مانى يكى كشتمند

كه بارش كبست آيد و برگ خون * به زودى سر خويش بينى نگون

همى دين يزدان شود زو تباه * همان بر تو نفرين كند تاج و گاه

برهنه شود در جهان زشت تو * پسر بدرود بىگمان كشت تو

يكى دينورى بود يزدان پرست * كه هرگز نبردى ببد كار دست