شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣٥٥

[ برانگيختن ماهوى سورى بيژن را به جنگ يزدگرد و گريختن شاه در آسياب ]

مرا رفت بايد همى سوى رى * ندانم كه كى بينم اين تاج كى

كه چون من فراوان بآوردگاه * شد از جنگ آن نيزه داران تباه

چو رستم سوارى بگيتى نبود * نه گوش خردمند هرگز شنود

بدست يكى زاغ سر كشته شد * به من بر چنين روز برگشته شد

كه يزدان ورا جاى نيكان دهاد * سيه زاغ را درد پيكان دهاد

به دو گفت ماهوى كاى پهلوان * مرا شاه چشمست و روشن روان

پذيرفتم اين زينهار ترا * سپهر ترا شهريار ترا

فرخ زاد هرمزد زان جايگاه * سوى رى بيامد بفرمان شاه

برين نيز بگذشت چندى سپهر * جدا شد ز مغز بدانديش مهر

شبان را همى تخت كرد آرزوى * دگر گونه تر شد بآيين و خوى

تن خويش يك چند بيمار كرد * پرستيدن شاه دشوار كرد

[ برانگيختن ماهوى سورى بيژن را به جنگ يزدگرد و گريختن شاه در آسياب ]

[ برانگيختن ماهوى سورى بيژن را به جنگ يزدگرد و گريختن شاه در آسياب ]

يكى پهلوان بود گسترده كام * نژادش ز طرخان و بيژن بنام

نشستش به شهر سمرقند بود * بران مرز چنديش پيوند بود

چو ماهوى بدبخت خودكامه شد * ازو نزد بيژن يكى نامه شد

كه اى پهلوان زادهء بىگزند * يكى رزم پيش آمدت سودمند

كه شاه جهان با سپاه ايدرست * ابا تاج و گاهست و با افسرست

گر آيى سر و تاج و گاهش تراست * همان گنج و چتر سياهش تراست

چو بيژن نگه كرد و آن نامه ديد * جهان پيش ماهوى خودكامه ديد

بدستور گفت اى سر راستان * چه دارى به ياد اندرين داستان

به يارى ماهوى گر من سپاه * برانم شود كارم ايدر تباه

به من بر كند شاه چينى فسوس * مرا بىمنش خواند و چاپلوس

و گر نه كنم گويد از بيم كرد * همى ترسد از روز ننگ و نبرد

چنين داد دستور پاسخ بدوى * كه اى شير دل مرد پرخاش جوى

از ايدر ترا ننگ باشد شدن * به يارى ماهوى و باز آمدن

ببرسام فرماى تا با سپاه * به يارى شود سوى آن رزمگاه

بگفتار سورى شوى سوى جنگ * سبكسار خواند ترا مرد سنگ

چنين گفت بيژن كه اينست راى * مرا خود نجنبيد بايد ز جاى

ببرسام فرمود تا ده هزار * نبرده سواران خنجرگزار

بمرو اندرون ساز جنگ آورد * مگر گنج ايران بچنگ آورد

سپاه از بخارا چو پرّان تذرو * بيامد بيك هفته تا شهر مرو

شب تيره هنگام بانگ خروس * ازان مرز برخاست آواز كوس

جهاندار زين خود نه آگاه بود * كه ماهوى سوريش بد خواه بود

بشبگير گاه سپيده دمان * سوارى سوى خسرو آمد دوان

كه ماهوى گويد كه آمد سپاه * ز تركان كنون بر چه رايست شاه

سپهدار خانست و فغفور چين * سپاهش همى بر نتابد زمين

بر آشفت و جوشن بپوشيد شاه * شد از گرد گيتى سراسر سياه