شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣٥٤

[ رفتن يزدگرد به توس و پذيره شدن ماهوى سورى ، او را ]

بخروار زان پس ده و دو هزار * بخوشه درون گندم آرد ببار

همان ارزن و پسته و ناردن * بيارد يكى موبد كار دان

شتروار زين هر يكى ده هزار * هيونان بختى بيارند بار

همان گاوگردون هزار از نمك * بيارند تا بر چه گردد فلك

ز خرما هزار و ز شكّر هزار * بود سخته و راست كرده شمار

ده و دو هزار انگبين كندره * بدژها كشند آن همه يك سره

نمك خورده سرپوست چون چل هزار * بيارند آن را كه آيد به كار

شتروار سيصد ز زربفت شاه * بيارند بر بارها تا دو ماه

بيايد يكى موبدى با گروه * ز گاه شميران و از را به كوه

بديدار پيران و فرهنگيان * بزرگان كه اند از كنارنگيان

به دو روز نامه بدژها نهند * يكى نامه گنجور ما را دهند

دگر خود بدارند با خويشتن * بزرگان كه باشند زان انجمن

همانا بران راغ و كوه بلند * ز ترك و ز تازى نيايد گزند

شما را بدين روزگار سترگ * يكى دست باشد بر ما بزرگ

هنرمند گوينده دستور ما * بفرمايد اكنون بگنجور ما

كه هر كس كه اين را ندارد برنج * فرستد ورا پارسى جامه پنج

يكى خوب سربند پيكر بزر * بيابند فرجام زين كار بر

بدين روزگار تباه و دژم * بيابد ز گنجور ما چل درم

به سنگ كسى كو بود زير دست * يكى زين درمها گرايد بدست

از ان شست بر سر شش و چار دانگ * بيارد نبشته بخواند ببانگ

بيك روى بر نام يزدان پاك * كزويست اميد و زو ترس و باك

دگر پيكرش افسر و چهر ما * زمين بارور گشته از مهر ما

بنوروز و مهر آن هم آراستست * دو جشن بزرگست و با خواستست

درود جهان بر كم آزار مرد * كسى كو ز ديهيم ما ياد كرد

بلند اخترى نامجوى سوار * بيامد به كف نامهء شهريار

[ رفتن يزدگرد به توس و پذيره شدن ماهوى سورى ، او را ]

[ رفتن يزدگرد به توس و پذيره شدن ماهوى سورى ، او را ]

و زان جايگه بركشيدند كوس * ز بست و نشاپور شد تا بطوس

خبر يافت ماهوى سورى ز شاه * كه تا مرز طوس اندر آمد سپاه

پذيره شدش با سپاهى گران * همه نيزه داران جوشن وران

چو پيدا شد آن فر و اورند شاه * درفش بزرگى و چندان سپاه

پياده شد از باره ماهوى زود * بران كهترى بندگيها فزود

همى رفت نرم از بر خاك گرم * دو ديده پر از آب كرده ز شرم

زمين را ببوسيد و بردش نماز * همى بود پيشش زمانى دراز

فرخ زاد چون روى ماهوى ديد * سپاهى بران سان رده بركشيد

ز ماهوى سورى دلش گشت شاد * بروبر بسى پندها كرد ياد

كه اين شاه را از نژاد كيان * سپردم ترا تا ببندى ميان

نبايد كه بادى برو برجهد * وگر خود سپاسى برو بر نهد