شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣٥٣

[ نامهء ديگر يزدگرد ]

ازين مار خوار اهرمن چهرگان * ز دانايى و شرم بىبهرگان

نه گنج و نه نام و نه تخت و نژاد * همى داد خواهند گيتى به ياد

بسى گنج و گوهر پراگنده شد * بسى سر به خاك اندر آگنده شد

چنين گشت پرگار چرخ بلند * كه آيد بدين پادشاهى گزند

ازين زاغ ساران بىآب و رنگ * نه هوش و نه دانش نه نام و نه ننگ

كه نوشين روان ديده بود اين بخواب * كزين تخت بپراگند رنگ و آب

چنان ديد كز تازيان صد هزار * هيونان مست و گسسته مهار

گذر يافتندى باروند رود * نماندى برين بوم و بر تار و پود

بايران و بابل نه كشت و درود * بچرخ زحل بر شدى تيره دود

هم آتش به مردى بآتشكده * شدى تيره نوروز و جشن سده

از ايوان شاه جهان كنگره * فتادى بميدان او يك سره

كنون خواب را پاسخ آمد پديد * ز ما بخت گردن بخواهد كشيد

شود خوار هر كس كه هست ارجمند * فرومايه را بخت گردد بلند

پراگنده گردد بدى در جهان * گزند آشكارا و خوبى نهان

بهر كشورى در ستمگاره‌يى * پديد آيد و زشت پتياره‌يى

نشان شب تيره آمد پديد * همى روشنايى بخواهد پريد

كنون ما بدستورى رهنماى * همه پهلوانان پاكيزه راى

بسوى خراسان نهاديم روى * بر مرزبانان ديهيم جوى

ببينيم تا گردش روزگار * چه گويد بدين راى نااستوار

پس اكنون ز بهر كنارنگ طوس * بدين سو كشيديم پيلان و كوس

فرخ زاد با ما ز يك پوستست * به پيوستگى نيز هم دوستست

بالتونيه‌ست او كنون رزمجوى * سوى جنگ دشمن نهادست روى

كنون كشمگان پور آن رزمخواه * بر ما بيامد بدين بارگاه

بگفت آنچ آمد ز شايستگى * هم از بندگى هم ز بايستگى

شنيديم زين مرزها هرچ گفت * بلندى و پستى و غار و نهفت

دژ گنبدين كوه تا خرمنه * دگر لاژوردين ز بهر بنه

ز هر گونه بنمود آن دلگسل * ز خوبى نمود انچ بودش بدل

وزين جايگه شد بهر جاى كس * پژوهنده شد كارها پيش و پس

چنين لشكرى گشن ما را كه هست * برين تنگ دژها نشايد نشست

نشستيم و گفتيم با راى زن * همه پهلوانان شدند انجمن

ز هر گونه گفتيم و انداختيم * سرانجام يك سر برين ساختيم

كه از تاج و ز تخت و مهر و نگين * همان جامهء روم و كشمير و چين

ز پر مايه چيزى كه آمد بدست * ز روم و ز طايف همه هرچ هست

همان هرچه از ما پراگند نيست * گر از پوشش است ارز افگند نيست

ز زرينه و جامهء نابريد * ز چيزى كه آن را نشايد كشيد

هم از خوردنيها ز هر گونه ساز * كه ما را بيايد بروبر نياز

ز گاوان گردون كشان چل هزار * كه رنج آورد تا كه آيد به كار