شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣٥٠

[ سگالش يزدگرد با ايرانيان و رفتن سوى خراسان ]

فرخ زاد برگشت و شد نزد شاه * پر از گرد با آلت رزمگاه

فرود آمد از باره بردش نماز * دو ديده پر از خون و دل پر گداز

به دو گفت چندين چه مولى همى * كه گاه كيى را بشولى همى

ز تخم كيان كس جز از تو نماند * كه با تاج بر تخت شايد نشايد

توى يك تن و دشمنان صد هزار * ميان جهان چون كنى كار زار

برو تا سوى بيشهء نارون * جهانى شود بر تو بر انجمن

و زان جايگه چون فريدون برو * جوانى يكى كار بر ساز نو

فرخ زاد گفت و جهانيان شنيد * يكى ديگر انديشه آمد پديد

دگر روز بر گاه بنشست شاه * بسر بر نهاد آن كيانى كلاه

يكى انجمن كرد با بخردان * بزرگان و بيدار دل موبدان

چه بينيد گفت اندرين داستان * چه داريد ياد از گه باستان

فرخ زاد گويد كه با انجمن * گذر كن سوى بيشهء نارون

بآمل پرستندگان تواند * بسارى همه بندگان تواند

چو لشكر فراوان شود بازگرد * بمردم توان ساخت ننگ و نبرد

شما را پسند آيد اين گفت و گوى * بآواز گفتند كاين نيست روى

شهنشاه گفت اين سخن در خورست * مرا در دل انديشهء ديگرست

بزرگان ايران و چندين سپاه * بر و بوم آباد و تخت و كلاه

سر خويش گيرم بمانم بجاى * بزرگى نباشد نه مردى و راى

مرا جنگ دشمن به آيد ز ننگ * يكى داستان زد برين بر پلنگ

كه خيره ببدخواه منماى پشت * چو پيش آيدت روزگارى درشت

چنان هم كه كهتر بفرمان شاه * بد و نيك بايد كه دارد نگاه

جهاندار بايد كه او را برنج * نماند بجاى و شود سوى گنج

بزرگان برو خواندند آفرين * كه اينست آيين شاهان دين

نگه كن كنون تا چه فرمان دهى * چه خواهى و با ما چه پيمان نهى

مهان را چنين پاسخ آورد شاه * كز انديشه گردد دل من تباه

همانا كه سوى خراسان شويم * ز پيكار دشمن تن آسان شويم

كزان سو فراوان مرا لشكرست * همه پهلوانان كنداورست

بزرگان و تركان خاقان چين * بيايند و بر ما كنند آفرين

بران دوستى نيز بيشى كنيم * كه با دخت فغفور خويشى كنيم

به يارى بيايد سپاهى گران * بزرگان و تركان جنگاوران

كنارنگ مروست ماهوى نيز * ابا لشكر و پيل و هر گونه چيز

كجا پيش كار شبانان ماست * بر آوردهء دشتبانان ماست

و را بر كشيدم كه گوينده بود * همان رزم را نيز جوينده بود

چو بىارز را نام داديم و ارز * كنارنگى و پيل و مردان و مرز

اگر چند بىمايه و بىتنست * بر آوردهء بارگاه منست

ز موبد شنيدستم اين داستان * كه بر خواند از گفتهء باستان

كه پرهيز از ان كن كه بد كرده اى * كه او را ببيهوده آزرده‌اى