شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣٥

[ پيغام كاوس به زال و رستم ]

چو بگذشت شب روز نزديك شد * جهانجوى را چشم تاريك شد

ز لشكر دو بهره شده تيره چشم * سر نامداران از و پر ز خشم

از ايشان فراوان تبه كرد نيز * نبود از بد بخت ماننده چيز

چو تاريك شد چشم كاوس شاه * بد آمد ز كردار او بر سپاه

همه گنج تاراج و لشكر اسير * جوان دولت و بخت برگشت پير

همه داستان ياد بايد گرفت * كه خيره نمايد شگفت از شگفت

سپهبد چنين گفت چون ديد رنج * كه دستور بيدار بهتر ز گنج

به سختى چو يك هفته اندر كشيد * بديده ز ايرانيان كس نديد

بهشتم بغرّيد ديو سپيد * كه اى شاه بىبر بكردار بيد

همى برترى را بياراستى * چراگاه مازندران خواستى

همى نيروى خويش چون پيل مست * بديدى و كس را ندادى تو دست

چو با تاج و با تخت نشكيفتى * خرد را بدين گونه بفريفتى

كنون آنچ اندر خور كار تست * دلت يافت آن آرزوها كه جست

ازان نرّه ديوان خنجرگذار * گزين كرد جنگى ده و دو هزار

بر ايرانيان بر نگهدار كرد * سر سركشان پر ز تيمار كرد

سران را همه بندها ساختند * چو از بند و بستن بپرداختند

خورش دادشان اندكى جان سپوز * بدان تا گذارند روزى بروز

ازان پس همه گنج شاه جهان * چه از تاج ياقوت و گرز گران

سپرد آنچ ديد از كران تا كران * به ارژنگ سالار مازندران

بر شاه رو گفت و او را بگوى * كه ز آهرمن اكنون بهانه مجوى

همه پهلوانان ايران و شاه * نه خورشيد بينند روشن نه ماه

بكشتن نكردم بروبر نهيب * بدان تا بداند فراز و نشيب

بزارى و سختى بر آيدش هوش * كسى نيز ننهد برين كار گوش

چو ارژنگ بشنيد گفتار اوى * سوى شاه مازندران كرد روى

همى رفت بالشكر و خواسته * اسيران و اسپان آراسته

[ سپرد او بشاه و سبك بازگشت * بدان برز كوه آمد از پهن دشت ]

[ پيغام كاوس به زال و رستم ]

[ پيغام كاوس به زال و رستم ]

ازان پس جهانجوى خسته جگر * برون كرد مردى چو مرغى بپر

سوى زابلستان فرستاد زود * بنزديك دستان و رستم درود

كنون چشم شد تيره و تيره بخت * به خاك اندر آمد سر تاج و تخت

جگر خسته در چنگ آهرمنم * همى بگسلد زار جان از تنم

چو از پندهاى تو ياد آورم * همى از جگر سرد باد آورم

نرفتم بگفتار تو هوشمند * ز كم دانشى بر من آمد گزند

اگر تو نبندى بدين بد ميان * همه سود را مايه باشد زيان

چو پوينده نزديك دستان رسيد * بگفت آنچ دانست و ديد و شنيد

هم آن گنج و هم لشكر نامدار * بياراسته چون گل اندر بهار

همه چرخ گردان بديوان سپرد * تو گويى كه باد اندر آمد ببرد