شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣٤٨

[ پاسخ نامهء رستم از سعد وقاص ]

ز قطران و ز آتش و ز مهرير * ز فردوس و ز حور و ز جوى شير

ز كافور منشور و ماء معين * درخت بهشت و مى و انگبين

اگر شاه بپذيرد اين دين راست * دو عالم بشاهى و شادى و راست

همان تاج دارد همان گوشوار * همه ساله با بوى و رنگ و نگار

شفيع از گناهش محمّد بود * تنش چون گلاب مصعّد بود

بكارى كه پاداش يا بى بهشت * نبايد بباغ بلا كينه كشت

تن يزدگرد و جهان فراخ * چنين باغ و ميدان و ايوان و كاخ

همه تخت گاه و همه جشن و سور * نَخرّم بديدار يك موى حور

دو چشم تو اندر سراى سپنج * چنين خيره شد از پى تاج و گنج

بس ايمن شدستى برين تخت عاج * بدين يوز و باز و بدين مهر و تاج

جهانى كجا شربتى آب سرد * نيرزد دلت را چه دارى به درد

هر آنكس كه پيش من آيد بجنگ * نبيند بجز دوزخ و گور تنگ

بهشتست اگر بگروى جاى تو * نگر تا چه باشد كنون راى تو

بقرطاس مهر عرب بر نهاد * درود محمد همى كرد ياد

چو شعبه مغيره بگفت آن زمان * كه آيد بر رستم پهلوان

ز ايران يكى نامدارى ز راه * بيامد بر پهلوان سپاه

كه آمد فرستاده‌يى پير و سست * نه اسپ و سليح و نه چشمى درست

يكى تيغ باريك بر گردنش * پديد آمده چاك پيراهنش

چو رستم بگفتار او بنگريد * ز ديبا سراپردهء بركشيد

ز زربفت چينى كشيدند نخ * سپاه اندر آمد چو مور و ملخ

نهادند زرين يكى زيرگاه * نشست از برش پهلوان سپاه

بر او از ايرانيان شست مرد * سواران و مردان روز نبرد

بزر بافته جامه‌هاى بنفش * به پا اندرون كرده زرينه كفش

همه طوق داران با گوشوار * سرا پرده آراسته شاهوار

چو شعبه به بالاى پرده سراى * بيامد بران جامه ننهاد پاى

همى رفت بر خاك بر خوار خوار * ز شمشير كرده يكى دستوار

نشست از بر خاك و كس را نديد * سوى پهلوان سپه ننگريد

به دو گفت رستم كه جان شاد دار * بدانش روان و تن آباد دار

به دو گفت شعبه كه اى نيك نام * اگر دين پذيرى شوم شادكام

بپيچيد رستم ز گفتار اوى * بروهاش پر چين شد و زرد روى

ازو نامه بستد بخواننده داد * سخنها برو كرد خواننده ياد

چنين داد پاسخ كه او را بگوى * كه نه شهريارى نه ديهيم جوى

نديده سر نيزه‌ات بخت را * دلت آرزو كرد مر تخت را

سخن نزد دانندگان خوار نيست * ترا اندرين كار ديدار نيست

اگر سعد با تاج ساسان بدى * مرا رزم او كردن آسان بدى

و ليكن بدان كاخترت بىوفاست * چه گوييم كامروز روز بلاست

ترا گر محمد بود پيش رو * بدين كهن گويم از دين نو