شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣٤٦

[ نامهء رستم به سعد وقاص ]

بود دانشومند و زاهد بنام * بكوشد ازين تا كه آيد بكام

چنان فاش گردد غم و رنج و شور * كه شادى بهنگام بهرام گور

نه جشن و نه رامش نه كوشش نه كام * همه چارهء ورزش و ساز دام

پدر با پسر كين سيم آورد * خورش كشك و پوشش گليم آورد

زيان كسان از پى سود خويش * بجويند و دين اندر آرند پيش

نباشد بهار و زمستان پديد * نيارند هنگام رامش نبيد

چو بسيار ازين داستان بگذرد * كسى سوى آزادگى ننگرد

بريزند خون از پى خواسته * شود روزگار مهان كاسته

دل من پر از خون شد و روى زرد * دهن خشك و لبها شده لاژورد

كه تا من شدم پهلوان از ميان * چنين تيره شد بخت ساسانيان

چنين بىوفا گشت گردان سپهر * دژم گشت و ز ما ببرّيد مهر

مرا تيز پيكان آهن گذار * همى بر برهنه نيايد به كار

همان تيغ كز گردن پيل و شير * نگشتى بآورد زان زخم سير

نبرّد همى پوست بر تازيان * ز دانش زيان آمدم بر زيان

مرا كاشكى اين خرد نيستى * گر انديشهء نيك و بد نيستى

بزرگان كه در قادسى با منند * درشتند و بر تازيان دشمنند

گمانند كاين بيش بيرون شود * ز دشمن زمين رود جيحون شود

ز راز سپهرى كس آگاه نيست * ندانند كاين رنج كوتاه نيست

چو بر تخمه‌يى بگذرد روزگار * چه سود آيد از رنج و ز كارزار

ترا اى برادر تن آباد باد * دل شاه ايران به تو شاد باد

كه اين قادسى گورگاه منست * كفن جوشن و خون كلاه منست

چنين است راز سپهر بلند * تو دل را به درد من اندر مبند

دو ديده ز شاه جهان بر مدار * فدى كن تن خويش در كارزار

كه زود آيد اين روز آهرمنى * چو گردون گردان كند دشمنى

چو نامه به مهر اندر آورد گفت * كه پوينده با آفرين باد جفت

كه اين نامه نزد برادر برد * بگويد جزين هرچ اندر خورد

[ نامهء رستم به سعد وقاص ]

[ نامهء رستم به سعد وقاص ]

فرستادهء نيز چون برق و رعد * فرستاد تازان بنزديك سعد

يكى نامه‌يى بر حرير سپيد * نويسنده بنوشت تابان چو شيد

بعنوان بر از پور هرمزد شاه * جهان پهلوان رستم نيك خواه

سوى سعد وقّاص جوينده جنگ * جهان كرده بر خويشتن تار و تنگ

سر نامه گفت از جهاندار پاك * ببايد كه باشيم با بيم و باك

كزويست بر پاى گردان سپهر * همه پادشاهيش دادست و مهر

ازو باد بر شهريار آفرين * كه زيباى تاجست و تخت و نگين

كه دارد بفرّ اهرمن را ببند * خداوند شمشير و تاج بلند

بپيش آمد اين ناپسنديده كار * به بيهوده اين رنج و اين كار زار

به من بازگوى آنك شاه تو كيست * چه مردى و آيين و راه تو چيست