شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣٤٥

[ تاختن سعد وقاص به ايران و فرستادن يزدگرد ، رستم را به جنگ او ]

گر از من بَد آگاهى آرد كسى * مباش اندرين كار غمگين بسى

چنان دان كه اندر سراى سپنج * كسى كو نهد گنج با دست رنج

چو گاه آيدش زين جهان بگذرد * از ان رنج او ديگرى برخورد

هميشه بيزدان پرستان گراى * بپرداز دل زين سپنجى سراى

كه آمد بتنگ اندرون روزگار * نبيند مرا زين سپس شهريار

تو با هر كه از دودهء ما بود * اگر پير اگر مرد برنا بود

همه پيش يزدان نيايش كنيد * شب تيره او را ستايش كنيد

بكوشيد و بخشنده باشيد نيز * ز خوردن بفردا ممانيد چيز

كه من با سپاهى به سختى درم * برنج و غم و شوربختى درم

رهايى نيابم سرانجام ازين * خوشا باد نوشين ايران زمين

چو گيتى شود تنگ بر شهريار * تو گنج و تن و جان گرامى مدار

كزين تخمهء نامدار ارجمند * نماندست جز شهريار بلند

ز كوشش مكن هيچ سستى به كار * بگيتى جز و نيستمان يادگار

ز ساسانيان يادگار اوست بس * كزين پس نبينند زين تخمه كس

دريغ اين سر و تاج و اين مهر و داد * كه خواهد شد اين تخت شاهى بباد

تو پدرود باش و بىآزار باش * ز بهر تن شه بتيمار باش

گر او را بد آيد تو شو پيش اوى * بشمشير بسپار پرخاش جوى

چو با تخت منبر برابر كنند * همه نام بو بكر و عمّر كنند

تبه گردد اين رنجهاى دراز * نشيبى درازست پيش فراز

نه تخت و نه ديهيم بينى نه شهر * ز اختر همه تازيان راست بهر

چو روز اندر آيد بروز دراز * شود ناسزا شاهِ گردن فراز

بپوشد از يشان گروهى سياه * ز ديبا نهند از بر سر كلاه

نه تخت و نه تاج و نه زرينه كفش * نه گوهر نه افسر نه بر سر درفش

برنجد يكى ديگرى بر خورد * بداد و ببخشش همى ننگرد

شب آيد يكى چشمه رخشان كند * نهفته كسى را خروشان كند ( ؟ )

ستانندهء روزشان ديگرست * كمر بر ميان و كله بر سرست ( ؟ )

ز پيمان بگردند و ز راستى * گرامى شود كژى و كاستى

پياده شود مردم جنگجوى * سوار آنك لاف آرد و گفت و گوى

كشاورز جنگى شود بىهنر * نژاد و هنر كمتر آيد ببر

ربايد همى اين از ان آن ازين * ز نفرين ندانند باز آفرين

نهان بدتر از آشكارا شود * دل شاهشان سنگ خارا شود

بدانديش گردد پدر بر پسر * پسر بر پدر همچنين چاره گر

شود بندهء بىهنر شهريار * نژاد و بزرگى نيايد به كار

بگيتى كسى را نماند وفا * روان و زبانها شود پر جفا

از ايران و ز ترك و ز تازيان * نژادى پديد آيد اندر ميان

نه دهقان نه ترك و نه تازى بود * سخنها بكردار بازى بود

همه گنجها زير دامن نهند * بميرند و كوشش بدشمن دهند