شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣٤٤

[ تاختن سعد وقاص به ايران و فرستادن يزدگرد ، رستم را به جنگ او ]

نخست آفرين كرد بر كردگار * كزو ديد نيك و بد روزگار

دگر گفت كز گردش آسمان * پژوهنده مردم شود بدگمان

گنهكار تر در زمانه منم * ازيرا گرفتار آهرمنم

كه اين خانه از پادشاهى تهيست * نه هنگام پيروزى و فرّهيست

ز چارم همى بنگرد آفتاب * كزين جنگ ما را بد آيد شتاب

ز بهرام و زهره‌ست ما را گزند * نشايد گذشتن ز چرخ بلند

همان تير و كيوان برابر شدست * عطارد ببرج دو پيكر شدست

[ چنين است و كارى بزرگست پيش * همى سير گردد دل از جان خويش ]

همه بودنيها ببينم همى * و ز ان خامشى برگزينم همى

بر ايرانيان زار و گريان شدم * ز ساسانيان نيز بريان شدم

دريغ اين سر و تاج و اين داد و تخت * دريغ اين بزرگى و اين فر و بخت

كزين پس شكست آيد از تازيان * ستاره نگردد مگر بر زيان

برين ساليان چار صد بگذرد * كزين تخمه گيتى كسى نشمرد

از يشان فرستاده آمد به من * سخن رفت هر گونه بر انجمن

كه از قادسى تا لب رودبار * زمين را ببخشيم با شهريار

و زان سو يكى برگشاييم راه * بشهرى كجا هست بازار گاه

بدان تا خريم و فروشيم چيز * ازين پس فزونى نجوييم نيز

پذيريم ما ساو و باژ گران * نجوييم ديهيم كنداوران

شهنشاه را نيز فرمان بريم * گر از ما بخواهد گروگان بريم

چنين است گفتار و كردار نيست * جز از گردش كژّ پرگار نيست

برين نيز جنگى بود هر زمان * كه كشته شود صد هژبر دمان

بزرگان كه با من بجنگ اندرند * بگفتار ايشان همى ننگرند

چو ميروى طبرى و چون ارمنى * بجنگ اند با كيش آهرمنى

چو كلبوى سورى و اين مهتران * كه گوپال دارند و گرز گران

همى سر فرازند كايشان كيند * به ايران و مازندران بر چيند

اگر مرز و راهست اگر نيك و بد * بگرز و بشمشير بايد ستد

بكوشيم و مردى به كار آوريم * بريشان جهان تنگ و تار آوريم

نداند كسى راز گردان سپهر * دگرگونه تر گشت بر ما به مهر

چو نامه بخوانى خرد را مران * بپرداز و برساز با مهتران

همه گرد كن خواسته هرچ هست * پرستنده و جامهء برنشست

همى تاز تا آذرآبادگان * بجاى بزرگان و آزادگان

هميدون گله هرچ دارى ز اسپ * ببر سوى گنجور آذر گشسپ

ز زابلستان گر ز ايران سپاه * هر آن كس كه آيند زنهار خواه

بدار و بپوش و بياراى مهر * نگه كن بدين گرد گردان سپهر

ازو شادمانى و زو در نهيب * زمانى فرازست و روزى نشيب

سخن هرچ گفتم بمادر بگوى * نبيند همانا مرا نيز روى

درودش ده از ما و بسيار پند * بدان تا نباشد بگيتى نژند