شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣٤٣

[ تاختن سعد وقاص به ايران و فرستادن يزدگرد ، رستم را به جنگ او ]

پادشاهى يزدگرد

پادشاهى يزدگرد

[ پادشاهى يزدگرد شانزده سال بود ]

[ پادشاهى يزدگرد شانزده سال بود ]

چو بگذشت زو شاه شد يزدگرد * به ماه سفندارمذه روز ارد

چه گفت آن سخن گوى مرد دلير * چو از گردش روز برگشت سير

كه بارى نزادى مرا مادرم * نگشتى سپهر بلند از برم

بپرگار تنگ و ميان دو گوى * چه گويم جز از خامشى نيست روى

نه روز بزرگى نه روز نياز * نماند همى بر كسى بر دراز

زمانه زمانيست چون بنگرى * ندارد كسى آلت داورى

بياراى خوان و بپيماى جام * ز تيمار گيتى مبر هيچ نام

اگر چرخ گردان كشد زين تو * سرانجام خاكست بالين تو

دلت را بتيمار چندين مبند * بس ايمن مشو بر سپهر بلند

كه با پيل و با شير او بازى كند * چنان دان كه از بىنيازى كند

تو بىجان شوى او بماند دراز * درازست گفتار چندين مناز

تو از آفريدون فزونتر نه اى * چو پرويز با تخت و افسر نه اى

بژرفى نگه كن كه با يزدگرد * چه كرد اين برافراخته هفت گرد

چو بر خسروى گاه بنشست شاد * كلاه بزرگى بسر بر نهاد

چنين گفت كز دور چرخ روان * منم پاك فرزند نوشين روان

پدر بر پدر پادشاهى مراست * خور و خوشه و برج ماهى مراست

بزرگى دهم هرك كهتر بود * نيازارم آن را كه مهتر بود

نجويم بزرگى و فرزانگى * همان رزم و تندى و مردانگى

كه بر كس نماند همى زور و بخت * نه گنج و نه ديهيم شاهى نه تخت

همى نام جاويد بايد نه كام * بينداز كام و بر افراز نام

برين گونه تا سال شد بر دو هشت * همى ماه و خورشيد بر سر گذشت

[ تاختن سعد وقاص به ايران و فرستادن يزدگرد ، رستم را به جنگ او ]

[ تاختن سعد وقاص به ايران و فرستادن يزدگرد ، رستم را به جنگ او ]

عمر سعد وقّاس را با سپاه * فرستاد تا جنگ جويد ز شاه

چو آگاه شد زان سخن يزدگرد * ز هر سو سپاه اندر آورد گرد

بفرمود تا پور هرمزد راه * بپيمايد و بركشد با سپاه

كه رستم بدش نام و بيدار بود * خردمند و گرد و جهاندار بود

ستاره شمر بود و بسيار هوش * بگفتار موبد نهاده دو گوش

برفت و گرانمايگان را ببرد * هرانكس كه بودند بيدار و گرد

برين گونه تا ماه بگذشت سى * همى رزم جستند در قادسى

[ بسى كشته شد لشكر از هر دو سوى * سپه يك ز ديگر نه برگاشت روى ]

بدانست رستم شمار سپهر * ستاره شمر بود و با داد و مهر

همى گفت كاين رزم را روى نيست * ره آب شاهان بدين جوى نيست

بياورد صلّاب و اختر گرفت * ز روز بلا دست بر سر گرفت

يكى نامه سوى برادر به درد * نوشت و سخنها همه ياد كرد