شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣٤٠

[ كشته شدن فرايين به دست شهران گراز ]

فريدون كه بد آبتينش پدر * مر او را كه بد پيش او تاجور

جهان را بسه پور فرخنده داد * كه اندر جهان او بد از داد شاد

به مَرد و بگنج اين جهان را بدار * نزايد ز مادر كسى شهريار

ورا خوش نيامد بدين سان سخن * بمهتر پسر گفت خامى مكن

عرض را بديوان شاهى نشاند * سپه را سراسر بدرگاه خواند

شب تيره تا روز دينار داد * بسى خلعت ناسزاوار داد

به دو هفته از گنج شاه اردشير * نماند از بهايى يكى پرّ تير

هرانگه كه رفتى بمى سوى باغ * نبردى جز از شمع عنبر چراغ

همان تشت زرّين و سيمين بدى * چو زرّين بدى گوهر آگين بدى

چو هشتاد در پيش و هشتاد پس * پس شمع ياران فريادرس

همه شب بدى خوردن آيين اوى * دل مهتران پر شد از كين اوى

شب تيره همواره گردان بدى * بپاليزها گر بميدان بدى

نماندش بايران يكى دوستدار * شكست اندر آمد باموزگار

فرايين همان ناجوانمرد گشت * ابى داد و بىبخشش و خورد گشت

همى زر بر چشم بر دوختى * جهان را بدينار بفروختى

همى ريخت خون سر بىگناه * از ان پس بر آشفت بر وى سپاه

بدشنام لبها بياراستند * جهانى همه مرگ او خواستند

شب تيره هرمزد شهران گراز * سخنها همى گفت چندان براز

گزيده سوارى ز شهر صطخر * كه آن مهترانرا به دو بود فخر

بايرانيان گفت كاى مهتران * شد اين روزگار فرايين گران

همى دارد او مهتران را سبك * چرا شد چنين مغز و دلتان تنك

همه ديده‌ها زو شده پر سرشك * جگر پر ز خون شد ببايد پزشك

چنين داد پاسخ مر او را سپاه * كه چون كس نماند از در پيشگاه

نه كس را همى آيد از رشك ياد * كه پردازدى دل بدين بدنژاد

بديشان چنين گفت شهران گراز * كه اين كار ايرانيان شد دراز

گر ايدونك بر من نسازيد بد * كنيد آنك از داد و گردى سزد

هم اكنون بنيروى يزدان پاك * مر او را ز باره درآرم به خاك

چنين يافت پاسخ ز ايرانيان * كه بر تو مبادا كه آيد زيان

همه لشكر امروز يار توايم * گرت زين بد آيد حصار توايم

چو بشنيد ز ايشان ز تركش نخست * يكى تير پولاد پيكان بجست

[ كشته شدن فرايين به دست شهران گراز ]

[ كشته شدن فرايين به دست شهران گراز ]

برانگيخت از جاى اسپ سياه * همى داشت لشكر مر او را نگاه

كمان را ببازو همى دركشيد * گهى در بر و گاه بر سر كشيد

بشورشگرى تير با زه ببست * چو شد غرقه پيكانش بگشاد شست

بزد تير ناگاه بر پشت اوى * بيفتاد تازانه از مشت اوى

همه تير تا پرّ در خون گذشت * سر آهن از ناف بيرون گذشت

ز باره در افتاد سر سرنگون * روان گشت زان زخم او جوى خون

بپيچيد و بر زد يكى باد سرد * بزارى بران خاك دل پر ز درد