شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣٣٩

[ تخت ستدن گراز ]

بجويى بسى يار برنا و پير * جهان را بپردازى از اردشير

ازان پس بيابى همه كام خويش * شوى ايمن و شاد ز ارام خويش

گر ايدونك اين راز بيرون دهى * همى خنجر كينه را خون دهى

من از روم چندان سپاه آورم * كه گيتى بچشمت سياه آورم

بژرفى نگه دار گفتار من * مبادا كه خوار آيدت كار من

چو پيروز خسرو چنان نامه ديد * همه پيش و پس راى خودكامه ديد

دل روشن نامور شد تباه * كه تا چون كند بد بدان زادشاه

ورا خواندى هر زمان اردشير * كه گوينده مردى بُد و يادگير

برآساى دستور بودى ورا * همان نيز گنجور بودى ورا

بيامد شبى تيره‌گون بار يافت * مى روشن و چرب گفتار يافت

نشسته بايوان خويش اردشير * تنى چند با او ز برنا و پير

چو پيروز خسرو بيامد برش * تو گفتى ز گردون بر آمد سرش

بفرمود تا بركشيدند رود * شد ايوان پر از بانگ رود و سرود

چو نيمى شب تيره اندر كشيد * سپهبد مى يك منى دركشيد

شده مست ياران شاه اردشير * نماند ايچ رامشگر و يادگير

بدانديش ياران او را براند * جز از شاه و پيروز خسرو نماند

جفا پيشه از پيش خانه بجست * لب شاه بگرفت ناگه بدست

همى داشت تا شد تباه اردشير * همه كاخ شد پر ز شمشير و تير

همه يار پيروز خسرو شدند * اگر نو جهانجوى اگر گو بدند

هيونى برافگند نزد گراز * يكى نامه‌يى نيز با آن دراز

فرستاده چون شد بنزديك اوى * چو خورشيد شد جان تاريك اوى

بياورد زان بوم چندان سپاه * كه بر مور و بر پشه بر بست راه

همى تاخت چون باد تا طيسفون * سپاهش همه دست شسته به خون

ز لشكر نيارست دم زد كسى * نبد خود دران شهر مردم بسى

پادشاهى فرايين [ پنجاه روز بود ]

پادشاهى فرايين [ پنجاه روز بود ]

[ تخت ستدن گراز ]

[ تخت ستدن گراز ]

فرايين چو تاج كيان بر نهاد * همى گفت چيزى كه آمدش ياد

همى گفت شاهى كنم يك زمان * نشينم برين تخت بر شادمان

به از بندگى توختن شست سال * برآورده رنج و فرو برده يال

پس از من پسر بر نشيند بگاه * نهد بر سر آن خسروانى كلاه

نهانى به دو گفت مهتر پسر * كه اكنون بگيتى توى تاجور

[ مباش ايمن و گنج را چاره كن * جهان بان شدى كار يكباره كن ]

[ چو از تخمهء شهرياران كسى * بيايد نمانى تو ايدر بسى ]

[ و ز ان پس چنين گفت كهتر پسر * كه اكنون بگيتى توى تاجور ]

سزاوار شاهى سپاهست و گنج * چو با گنج باشى نمانى برنج