شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣٣٨

[ ناخوش بودن گراز از پادشاهى اردشير و به چارهء او كشته شدن اردشير به دست پيروز خسرو ]

كه شيروى را زهر دادند نيز * جهان را ز شاهان پر آمد قفيز

بشومى بزاد و بشومى بمرد * همان تخت شاهى پسر را سپرد

كسى پادشاهى كند هفت ماه * بهشتم ز كافور يابد كلاه

بگيتى بهى بهتر از گاه نيست * بدى بتّر از عمر كوتاه نيست

كنون پادشاهى شاه اردشير * بگويم كه پيش آمدم ناگزير

پادشاهى اردشير شيروى [ شش ماه بود ]

پادشاهى اردشير شيروى [ شش ماه بود ]

[ بر تخت نشستن اردشير شيروى و اندرز كردن به سرداران ]

[ بر تخت نشستن اردشير شيروى و اندرز كردن به سرداران ]

چو بنشست بر تخت شاه اردشير * از ايران برفتند برنا و پير

بسى نامداران گشته كهن * بدان تا چگونه سر آيد سخن

زبان برگشاد اردشير جوان * چنين گفت كاى كارديده گوان

هرانكس كه بر گاه شاهى نشست * گشاده زبان باد و يزدان پرست

بر آيين شاهان پيشين رويم * همان از پس فرّه و دين رويم

ز يزدان نيكى دهش ياد باد * همه كار و كردار ما داد باد

پرستندگان را همه بر كشيم * ستمكارگان را به خون دركشيم

بسى كس بگفتارش آرام يافت * از آرام او هر كسى كام يافت

بپيروز خسرو سپردم سپاه * كه از داد شادست و شادان ز شاه

بايران چو باشد چنو پهلوان * بمانيد شادان و روشن روان

[ ناخوش بودن گراز از پادشاهى اردشير و به چارهء او كشته شدن اردشير به دست پيروز خسرو ]

[ ناخوش بودن گراز از پادشاهى اردشير و به چارهء او كشته شدن اردشير به دست پيروز خسرو ]

پس آگاهى آمد بنزد گراز * كه زو بود خسرو بگرم و گداز

فرستاد گوينده‌يى را ز روم * كه در خاك شد تاج شيروى شوم

كه جانش بدوزخ گرفتار باد * سر دخمهء او نگونسار باد

كه دانست هرگز كه سرو بلند * بباغ از گيا يافت خواهد گزند

چو خسرو كه چشم و دل روزگار * نبيند چنو نيز يك شهريار

چو شيروى را شهريارى دهد * همه شهر ايران بخوارى دهد

چنو رفت شد تاج دار اردشير * به دو شادمان جان برنا و پير

مرا گر ز ايران رسيد هيچ بهر * نخواهم كه بر وى رسد باد شهر

نبودم من آگه كه پرويز شاه * بگفتار آن بدتنان شد تباه

بيايم كنون با سپاهى گران * ز روم و ز ايران گزيده سران

ببينيم تا كيست اين كدخداى * كه باشد پسندش بدين گونه راى

چنان بركنم بيخ او را ز بن * كزان پس نراند ز شاهى سخن

نوندى برافگند پويان به راه * بنزديك پيران ايران سپاه

دگرگونه آهنگ بدكامه كرد * بپيروز خسرو يكى نامه كرد

كه شد تيره اين تخت ساسانيان * جهانجوى بايد كه بندد ميان

توانى مگر چاره‌يى ساختن * ز هر گونه انديشه انداختن