شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣٣٧

[ داستان شيرويه با شيرين - زن خسرو پرويز - و كشته شدن شيرويه ]

به مزد جهاندار خسرو بداد * بنيكى روان ورا كرد شاد

بيامد بدان باغ و بگشاد روى * نشست از بر خاك بىرنگ و بوى

همه بندگانرا بر خويش خواند * مران هر يكى را به خوبى نشاند

چنين گفت زان پس ببانگ بلند * كه هر كس كه هست از شما ارجمند

همه گوش داريد گفتار من * نبيند كسى نيز ديدار من

مگوييد يك سر جز از راستى * نيايد ز دانندگان كاستى

كه زان پس كه من نزد خسرو شدم * بمشكوى زرين او نو شدم

سر بانوان بودم و فرّ شاه * ازان پس چه پيدا شد از من گناه

نبايد سخن هيچ گفتن به روى * چه روى آيد اندر زنى چاره جوى

همه يك سر از جاى برخاستند * زبانها بپاسخ بياراستند

كه اى نامور بانوى بانوان * سخن گوى و دانا و روشن روان

بيزدان كه هرگز ترا كس نديد * نه نيز از پس پرده آوا شنيد

همانا ز هنگام هوشنگ باز * چو تو نيز ننشست بر تخت ناز

همه خادمان و پرستندگان * جهانجوى و بيدار دل بندگان

بآواز گفتند كاى سرفراز * ستوده بچين و بروم و طراز

كه يا رد سخن گفتن از تو ببد * بدى كردن از روى تو كى سزد

چنين گفت شيرين كه اين بدكنش * كه چرخ بلندش كند سرزنش

پدر را بكشت از پى تاج و تخت * كزين پس مبيناد شادى و بخت

مگر مرگ را پيش ديوار كرد * كه جان پدر را بتن خوار كرد

پيامى فرستاد نزديك من * كه تاريك شد جان باريك من

بدان گفتم اين بَد كه من زنده‌ام * جهان آفرين را پرستنده‌ام

پديدار كردم همه راه خويش * پر از درد بودم ز بد خواه خويش

پس از مرگ من بر سر انجمن * زبانش مگر بد سرايد ز من

ز گفتار او ويژه گريان شدند * هم از درد پرويز بريان شدند

برفتند گويندگان نزد شاه * شنيده بگفتند ازان بىگناه

بپرسيد شيروى كاى نيك خوى * سه ديگر چه چيز آمدت آرزوى

فرستاد شيرين بشيروى كس * كه اكنون يكى آرزو ماند و بس

گشايم در دخمهء شاه باز * بديدار او آمدستم نياز

چنين گفت شيروى كاين هم رواست * بديدار آن مهتر او پادشاست

نگهبان در دخمه را باز كرد * زن پارسا مويه آغاز كرد

بشد چهر بر چهر خسرو نهاد * گذشته سخنها برو كرد ياد

هم آنگاه زهر هلاهل بخورد * ز شيرين روانش برآورد گرد

نشسته بر شاه پوشيده روى * بتن بر يكى جامه كافور بوى

به ديوار پشتش نهاد و بمرد * بمرد و ز گيتى نشانش ببرد

چو بشنيد شيروى بيمار گشت * ز ديدار او پر ز تيمار گشت

بفرمود تا دخمه ديگر كنند * ز مشك و ز كافورش افسر كنند

در دخمهء شاه كرد استوار * برين بر نيامد بسى روزگار