شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣٣٦

[ داستان شيرويه با شيرين - زن خسرو پرويز - و كشته شدن شيرويه ]

نجستم هميشه جز از راستى * ز من دور بر كژّى و كاستى

بسى كس بگفتار من شهر يافت * ز هر گونه‌يى از جهان بهر يافت

بايران كه ديد از بنه سايه‌ام * و گر سايهء تاج و پيرايه‌ام

بگويد هر آن كس كه ديد و شنيد * همه كار ازين پاسخ آمد پديد

بزرگان كه بودند در پيش شاه * ز شيرين به خوبى نمودند راه

كه چون او زنى نيست اندر جهان * چه در آشكار و چه اندر نهان

چنين گفت شيرين كه اى مهتران * جهان گشته و كار ديده سران

بسه چيز باشد زنان را بهى * كه باشند زيباى گاه مهى

يكى آنك با شرم و با خواستست * كه جفتش به دو خانه آراستست

دگر آنك فرخ پسر زايد او * ز شوى خجسته بيفزايد او

سه ديگر كه بالا و رويش بود * بپوشيدگى نيز مويش بود

بدانگه كه من جفت خسرو بدم * به پيوستگى در جهان نو بدم

چو بىكام و بىدل بيامد ز روم * نشستش نبود اندرين مرز و بوم

ازان پس بران كامگارى رسيد * كه كس در جهان آن نديد و شنيد

وزو نيز فرزند بودم چهار * بديشان چنان شاد بد شهريار

چو نستود و چون شهريار و فرود * چو مردان شه آن تاج چرخ كبود

ز جم ّ و فريدون چو ايشان نزاد * زبانم مباد ار بپيچم ز داد

بگفت اين و بگشاد چادر ز روى * همه روى ماه و همه پشت موى

سه ديگر چنين است رويم كه هست * يكى گر دروغست بنماى دست

مرا از هنر موى بُد در نهان * كه آن را نديدى كس اندر جهان

نمودم همه پيشت ازين جادويى * نه از تنبل و مكر و ز بدخويى

نه كس موى من پيش ازين ديده بود * نه از مهتران نيز بشنيده بود

ز ديدار پيران فرو ماندند * خيو زير لبها برافشاندند

چو شيروى رخسار شيرين بديد * روان نهانش ز تن بر پريد

ورا گفت جز تو نبايد كسم * چو تو جفت يابم بايران بسم

زن خوب رخ پاسخش داد باز * كه از شاه ايران نيم بىنياز

سه حاجت بخواهم چو فرمان دهى * كه بر تو بماناد شاهنشهى

به دو گفت شيروى جانم تراست * دگر آرزو هرچ خواهى رواست

به دو گفت شيرين كه هر خواسته * كه بودم بدين كشور آراسته

ازين پس يكايك سپارى به من * همه پيش اين نامور انجمن

بدين نامه اندر نهى خط خويش * كه بيزارم از چيز او كم ّ و بيش

بكرد آنچ فرمود شيروى زود * زن از آرزوها چو پاسخ شنود

به راه آمد از گلشن شادگان * ز پيش بزرگان و آزادگان

به خانه شد و بنده آزاد كرد * بدان خواسته بنده را شاد كرد

دگر هرچ بودش بدرويش داد * بدان كو ورا خويش بد بيش داد

ببخشيد چندى بآتشكده * چه بر جاى نوروز و جشن سده

دگر بر كنامى كه ويران شدست * رباطى كه آرام شيران بدست