شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣٣٥

[ داستان شيرويه با شيرين - زن خسرو پرويز - و كشته شدن شيرويه ]

چنين گفت كانكس كه خون پدر * بريزد مباداش بالا و بر

نبينم من آن بدكنش را ز دور * نه هنگام ماتم نه هنگام سور

دبيرى بياورد انده برى * همان ساخته پهلوى دفترى

بدان مرد داننده اندرز كرد * همه خواسته پيش او ارز كرد

همى داشت لختى بصندوق زهر * كه زهرش نبايست جستن به شهر

همى داشت آن زهر با خويشتن * همى دوخت سرو چمن را كفن

فرستاد پاسخ بشيروى باز * كه اى تاجور شاه گردن فراز

سخنها كه گفتى تو برگست و باد * دل و جان آن بدكنش پست باد

كجا در جهان جادويى جز بنام * شنو دست و بو دست زان شادكام

و گر شاه ازين رسم و اندازه بود * كه راى وى از جادوى تازه بود

كه جادو بدى كس بمشكوى شاه * بديده بديدى همان روى شاه

مرا از پى فرّخى داشتى * كه شبگير چون چشم بگماشتى

ز مشكوى زرّين مرا خواستى * بديدار من جان بياراستى

ز گفتار چونين سخن شرم دار * چه بندى سخن كژّ بر شهريار

ز دادار نيكى دهش ياد كن * بپيش كس اندر مگو اين سخن

ببردند پاسخ بنزديك شاه * بر آشفت شيروى زان بىگناه

چنين گفت كز آمدن چاره نيست * چو تو در زمانه سخن خواره نيست

چو بشنيد شيرين پر از درد شد * بپيچيد و رنگ رخش زرد شد

چنين داد پاسخ كه نزد تو من * نيايم مگر با يكى انجمن

كه باشند پيش تو دانندگان * جهان ديده و چيز خوانندگان

فرستاد شيروى پنجاه مرد * بياورد داننده و سالخورده

و ز ان پس بشيرين فرستاد كس * كه برخيز و پيش آى و گفتار بس

چو شيرين شنيد آن كبود و سياه * بپوشيد و آمد بنزديك شاه

بشد تيز تا گلشن شادگان * كه بد جاى گوينده آزادگان

نشست از پس پرده‌يى پادشا * چنانچون بود مردم پارسا

بنزديك او كس فرستاد شاه * كه از سوك خسرو بر آمد دو ماه

كنون جفت من باش تا بر خورى * بدان تا سوى كهترى ننگرى

بدارم ترا هم بسان پدر * و زان نيز نامى تر و خوبتر

به دو گفت شيرين كه دادم نخست * بده وانگهى جان من پيش تست

و ز ان پس نياسايم از پاسخت * ز فرمان و راى و دل فرخت

بدان گشت شيروى همداستان * كه بر گويد آن خوب رخ داستان

زن مهتر از پرده آواز داد * كه اى شاه پيروز بادى و شاد

تو گفتى كه من بدتن و جادوام * ز پاكى و از راستى يك سوام

به دو گفت شيرويه بود اين چنين * ز تيزى جوانان نگيرند كين

چنين گفت شيرين بآزادگان * كه بودند در گلشن شادگان

چه ديديد از من شما از بدى * ز تارى و كژّى و نابخردى

بسى سال بانوى ايران بدم * بهر كار پشت دليران بدم