شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣٣٤

[ داستان شيرويه با شيرين - زن خسرو پرويز - و كشته شدن شيرويه ]

بمردم نماند همى چهر او * بگيتى نجويد كسى مهر او

يكى ريدكى پيش او بد بپاى * بريدك چنين گفت كاى رهنماى

برو تشت آب آر و مشك و عبير * يكى پاك تر جامهء دلپذير

پرستنده بشنيد آواز اوى * ندانست كودك همى راز اوى

ز پيشش بيامد پرستار خرد * يكى تشت زرين بر شاه برد

ابا جامه و آبدستان و آب * همى كرد خسرو ببردن شتاب

چو برسم بديد اندر آمد بواژ * نه گاه سخن بود و گفتار ژاژ

چو آن جامه‌ها را بپوشيد شاه * بزمزم همى توبه كرد از گناه

يكى چادر نو بسر در كشيد * بدان تا رخ جان ستان را نديد

بشد مهر هرمزد خنجر بدست * در خانهء پادشا را ببست

سبك رفت و جامه ازو دركشيد * جگرگاه شاه جهان بردريد

[ بپيچيد و بر زد يكى سرد باد * بزارى بران جامه بر جان بداد ]

برين گونه گردد جهان جهان * همى راز خويش از تو دارد نهان

سخن سنج بىرنج گر مرد لاف * نبيند ز كردار او جز گزاف

اگر گنج دارى و گر گرم و رنج * نمانى همى در سراى سپنج

بىآزارى و راستى برگزين * چو خواهى كه يا بى بداد آفرين

چو آگاهى آمد ببازار و راه * كه خسرو بران گونه بر شد تباه

همه بدگمانان بزندان شدند * بايوان آن مستمندان شدند

گرامى ده و پنج فرزند بود * بايوان شاه آنك در بند بود

بزندان بكشتندشان بىگناه * بدانگه كه برگشته شد بخت شاه

جهاندار چيزى نيارست گفت * همى داشت آن اندازه اندر نهفت

چو بشنيد شيرويه چندى گريست * ازان پس نگهبان فرستاد بيست

بدان تا زن و كودكانشان نگاه * بدارد پس از مرگ آن كشته شاه

شد آن پادشاهى و چندان سپاه * بزرگى و مردى و آن دستگاه

كه كس راز شاهنشهان آن نبود * نه از نامداران پيشين شنود

يكى گشت با آنك نانى فراخ * نيابد نبيند بر و بوم و كاخ

خردمند گويد نيارد بها * هر آنكس كه ايمن شد از اژدها

جهان را مخوان جز دلاور نهنگ * بخايد بدندان چو گيرد بچنگ

سرآمد كنون كار پرويز شاه * شد آن نامور تخت و گنج و سپاه

[ داستان شيرويه با شيرين - زن خسرو پرويز - و كشته شدن شيرويه ]

[ داستان شيرويه با شيرين - زن خسرو پرويز - و كشته شدن شيرويه ]

چو آوردم اين روز خسرو ببن * ز شيروى و شيرين گشايم سخن

چو پنجاه و سه روز بگذشت زين * كه شد كشته آن شاه با آفرين

بشيرين فرستاد شيروى كس * كه اى نرّه جادوى بىدست رس

همه جادويى دانى و بدخويى * بايران گنهكارتر كس تويى

بتُنبَل همى داشتى شاه را * بچاره فرود آورى ماه را

بترس اى گنهكار و نزد من آى * بايوان چنين شاد و ايمن مپاى

برآشفت شيرين ز پيغام او * و زان پر گنه زشت دشنام او