شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣٣٣

[ خواستن بزرگان از شيروى ، مرگ خسرو و كشته شدن او به دست مهرهرمزد ]

روان ترا دادگر يار باد * سر بد سگالان نگونسار باد

بيزدان و نام تو اى شهريار * بنوروز و مهر و بخرم بهار

كه گر دست من زين سپس نيز رود * بسايد مبادا به من بر درود

بسوزم همه آلت خويش را * بدان تا نبينم بدانديش را

ببرّيد هر چار انگشت خويش * بريده همى داشت در مشت خويش

چو در خانهء شد آتشى برفروخت * همه آلت خويش يك سر بسوخت

[ خواستن بزرگان از شيروى ، مرگ خسرو و كشته شدن او به دست مهرهرمزد ]

[ خواستن بزرگان از شيروى ، مرگ خسرو و كشته شدن او به دست مهرهرمزد ]

هرانكس كه بد كرد با شهريار * شب و روز ترسان بد از روزگار

چو شيروى ترسنده و خام بود * همان تخت پيش اندرش دام بود

بدانست اختر شمر هرك ديد * كه روز بزرگان نخواهد رسيد

برفتند هر كس كه بد كرده بود * بدان كار تاب اندر آورده بود

ز درگاه يك سر بنزد قباد * ازان كار بيداد كردند ياد

كه يك بار گفتيم و اين ديگرست * ترا خود جزين داورى در سرست

نشسته بيك شهر بىبر دو شاه * يكى گاه دارد يكى زير گاه

چو خويشى فزايد پدر با پسر * همه بندگان را ببرند سر

نييم اندرين كار همداستان * مزن زين سپس پيش ما داستان

بترسيد شيروى و ترسنده بود * كه در چنگ ايشان يكى بنده بود

چنين داد پاسخ كه سر سوى دام * نيارد مگر مردم زشت نام

شما را سوى خانه بايد شدن * بران آرزو راى بايد زدن

بجوييد تا كيست اندر جهان * كه اين رنج بر ما سر آرد نهان

كشنده همى جست بد خواه شاه * بدان تا كنندش نهانى تباه

كس اندر جهان زهرهء آن نداشت * ز مردى همان بهرهء آن نداشت

كه خون چنان خسروى ريختى * همى كوه در گردن آويختى

ز هر سو همى جست بدخواه شاه * چنين تا بديدند مردى به راه

دو چشمش كبود و دو رخساره زرد * تنى خشك و پر موى و رخ لاژورد

پر از خاك پاى و شكم گرسنه * تن مرد بيدادگر برهنه

ندانست كس نام او در جهان * ميان كهان و ميان مهان

بر زاد فرخ شد اين مرد زشت * كه هرگز مبيناد خرّم بهشت

به دو گفت كاين رزم كار منست * چو سيرم كنى اين شكار منست

به دو گفت رو گر توانى بكن * وزين بيش مگشاى لب بر سخن

يكى كيسه دينار دادم ترا * چو فرزند او يار دادم ترا

يكى خنجرى تيز دادش چو آب * بيامد كشنده سبك پر شتاب

چو آن بدكنش رفت نزديك شاه * ورا ديد پا بند در پيش گاه

بلرزيد خسرو چو او را بديد * سرشكش ز مژگان برخ بر چكيد

به دو گفت كاى زشت نام تو چيست * كه زاينده را بر تو بايد گريست

مرا مهر هرمزد خوانند گفت * غريبم بدين شهر بىيار و جفت

چنين گفت خسرو كه آمد زمان * بدست فرومايهء بد گمان