شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣٣٠

[ پاسخ فرستادن خسرو پرويز كواذ را ]

كسى كاين جهان داد ديگر دهد * نه بر من سپاسى همى برنهد

برين پادشاهى كنم آفرين * كه آباد بادا بدانا زمين

چو يزدان بود يار و فرياد رس * نيازد بنفرين ما هيچ كس

بدان كودك زشت و نادان بگوى * كه ما را كنون تيره گشت آب روى

كه پدرود بادى تو تا جاودان * سرو كار ما باد با بخردان

شما اى گرامى فرستادگان * سخن گوى و پر مايه آزادگان

ز من هر دو پدرود باشيد نيز * سخن جز شنيده مگوييد چيز

كنم آفرين بر جهان سربسر * كه او را نديدم مگر بر گذر

بميرد كسى كو ز مادر بزاد * ز كىخسرو آغاز تا كىقباد

چو هوشنگ و طهمورث و جمشيد * كزيشان بُدى جاى بيم و اميد

كه ديو و دد و دام فرمانش برد * چو روزش سر آمد برفت و بمرد

فريدون فرخ كه او از جهان * بَدى دور كرد آشكار و نهان

ز بد دست ضحاك تازى ببست * به مردى ز چنگ زمانه نجست

چو آرش كه بردى بفرسنگ تير * چو پيروزگر قارن شير گير

قباد آنك آمد ز البرز كوه * به مردى جهاندار شد با گروه

كه از آبگينه همى خانه كرد * و زان خانه گيتى پر افسانه كرد

همه در خوشاب بد پيكرش * ز ياقوت رخشنده بودى درش

سياوش همان نامدار هژير * كه كشتش بروز جوانى دبير

كجا گنگ دژ كرد جايى برنج * و زان رنج برده نديد ايچ گنج

كجا رستم زال و اسفنديار * كزيشان سخن ماندمان يادگار

چو گودرز و هفتاد پور گزين * سواران ميدان و شيران كين

چو گشتاسپ شاهى كه دين بهى * پذيرفت و زو تازه شد فرّهى

چو جاماسپ كاندر شمار سپهر * فروزنده تر بد ز گردنده مهر

شدند آن بزرگان و دانندگان * سواران جنگى و مردانگان

كه اندر هنر اين از ان به بدى * بسال آن يكى از دگر مه بدى

بپرداختند اين جهان فراخ * بماندند ميدان و ايوان و كاخ

ز شاهان مرا نيز همتا نبود * اگر سال را چند بالا نبود

جهان را سپردم بنيك و ببد * نه آن را كه روزى به من بد رسد

بسى راه دشوار بگذاشتيم * بسى دشمن از پيش برداشتيم

همه بومها پر ز گنج منست * كجا آب و خاكست رنج منست

چو زين گونه بر من سر آيد جهان * همى تيره گردد اميد مهان

نماند به فرزند من نيز تخت * بگردد ز تخت و سر آيدش بخت

فرشته بيايد يكى جان ستان * بگويم به دو جانم آسان ستان

گذشتن چو بر چينود پل بود * به زير پى اندر همه گل بود

بتوبه دل راست روشن كنيم * بىآزارى خويش جوشن كنيم

درستست گفتار فرزانگان * جهان ديده و پاك دانندگان

كه چون بخت بيدار گيرد نشيب * ز هر گونه‌يى ديد بايد نهيب