شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣٢٩

[ پاسخ فرستادن خسرو پرويز كواذ را ]

دگر آنك دادى ز قيصر پيام * مرا خواندى دو دل و خويش كام

سخنها نه از يادگار تو بود * كه گفتار آموزگار تو بود

وفا كردن او و از ما جفا * تو خود كى شناسى جفا از وفا

بدان پاسخش اى بد كم خرد * نگويم جزين نيز كاندر خورد

تو دعوى كنى هم تو باشى گوا * چنين مرد بخرد ندارد روا

چو قيصر ز گرد بلا رخ بشست * به مردى چو پرويز داماد جست

هرانكس كه گيتى ببد نسپرد * بمغز اندرون باشد او را خرد

بداند كه بهرام بسته ميان * ابا او يكى گشته ايرانيان

برومى سپاهى نشايد شكست * نسايد روان ريگ با كوه دست

بدان رزم يزدان مرا يار بود * سپاه جهان نزد من خوار بود

شنيدند ايرانيان آنچ بود * ترا نيز زيشان ببايد شنود

مرا نيز چيزى كه بايست كرد * بجاى نياطوس روز نبرد

ز خوبى و از مردمى كرده‌ام * بپاداش او روز بشمرده‌ام

بگويد ترا زاد فرخ همين * جهان را به چشم جوانى مبين

گشسپ آنك بد نيز گنجور ما * همان موبد پاك دستور ما

كه از گنج ما بدره بد صد هزار * كه دادم بدان روميان يادگار

نياطوس را مهره دادم هزار * ز ياقوت سرخ از در گوشوار

كجا سنگ هر مهره‌يى بد هزار * ز مثقال گنجى چو كردم شمار

همان در خوشاب بگزيده صد * درو مرد دانا نديد ايچ بد

كه هر حقه‌يى را چو پنجه هزار * بدادى درم مرد گوهر شمار

صد اسپ گرانمايه پنجه بزين * همه كرده از آخُر ما گزين

دگر ويژه با جُل ّ ديبه بدند * كه در دشت با باد همره بدند

بنزديك قيصر فرستادم اين * پس از خواسته خواندمش آفرين

ز دار مسيحا كه گفتى سخن * بگنج اندر افگنده چوبى كهن

نبد زان مرا هيچ سود و زيان * ز ترسا شنيدى تو آواز آن

شگفت آمدم زانك چون قيصرى * سرافراز مردى و نام آورى

همه گرد بر گرد او بخردان * همش فيلسوفان و هم موبدان

كه يزدان چرا خواند آن كشته را * گرين خشك چوب تبه گشته را

گر آن دار بيكار يزدان بدى * سر مايهء اورمزد آن بدى

برفتى خود از گنج ما ناگهان * مسيحا شد او نيستى در جهان

دگر آنك گفتى كه پوزش بگوى * كنون توبه كن راه يزدان بجوى

ورا پاسخ آن بد كه ريزنده باد * زبان و دل و دست و پاى قباد

مرا تاج يزدان بسر بر نهاد * پذيرفتم و بودم از تاج شاد

بيزدان سپرديم چون بازخواست * ندانم زبان در دهانت چراست

بيزدان بگويم نه با كودكى * كه نشناسد او بد ز نيك اندكى

همه كار يزدان پسنديده‌ام * همان شور و تلخى بسى ديده‌ام

مرا بود شاهى سى و هشت سال * كس از شهرياران نبودم همال