شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣٢٨

[ پاسخ فرستادن خسرو پرويز كواذ را ]

همه مهتران خود تن اسان بدند * بدانديش يك سر هراسان بدند

همان چون شنيدم ز فرمان تو * جهان را بد آمد ز پيمان تو

نماند كس اندر جهان رامشى * نبايد گزيدن بجز خامشى

همى كرد خواهى جهان پر گزند * پر از درد كارى و ناسودمند

همان پر گزندان كه نزد تواند * كه تيره شبان اورمزد تواند

همى داد خواهند تختت بباد * بدان تا نباشى بگيتى تو شاد

چو بودى خردمند نزديك تو * كه روشن شدى جان تاريك تو

به دادن نبودى كسى را زيان * كه گنجى رسيدى بارزانيان

ايا پور كم روز و اندك خرد * روانت ز انديشه رامش برد

چنان دان كه اين گنج من پشت تست * زمانه كنون پاك در مشت تست

هم آرايش پادشاهى بود * جهان بىدرم در تباهى بود

شود بىدرم شاه بيدادگر * تهى دست را نيست هوش و هنر

ببخشش نباشد ورا دستگاه * بزرگان فسوسيش خوانند شاه

[ ار ايدونك از تو بدشمن رسد * همى بت بدست برهمن رسد ]

[ ز يزدان پرستنده بيزار گشت * ورا نام و آواز تو خوار گشت ]

[ چو بىگنج باشى نپايد سپاه * ترا زيردستان نخوانند شاه ]

سگ آن به كه خواهندهء نان بود * چو سيرش كنى دشمن جان بود

دگر آنك گفتى ز كار سپاه * كه در بومهاشان نشاندم به راه

ز بىدانشى اين نيايد پسند * ندانى همى راه سود از گزند

چنين است پاسخ كه از رنج من * فراز آمد اين نامور گنج من

ز بيگانگان شهرها بستدم * همه دشمنان را بهم بر زدم

بدان تا بآرام بر تخت ناز * نشينيم بىرنج و گرم و گداز

سواران پراگنده كردم بمرز * پديد آمد اكنون ز ناارز ارز

چو از هر سوى بازخوانى سپاه * گشاده ببيند بدانديش راه

كه ايران چو باغيست خرم بهار * شكفته هميشه گل كامگار

پر از نرگس و نار و سيب و بهى * چو پاليز گردد ز مردم تهى

سپر غم يكايك ز بن بر كنند * همه شاخ نار و بهى بشكنند

سپاه و سليحست ديوار اوى * بپرچينش بر نيزه‌ها خار اوى

اگر بفگنى خيره ديوار باغ * چه باغ و چه دشت و چه دريا چه راغ

نگر تا تو ديوار او نفگنى * دل و پشت ايرانيان نشكنى

كزان پس بود غارت و تاختن * خروش سواران و كين آختن

زن و كودك و بوم ايرانيان * بانديشهء بد منه در ميان

چو سالى چنين بر تو بر بگذرد * خردمند خواند ترا بىخرد

من ايدون شنيدم كجا تو مهى * همه مردم ناسزا را دهى

چنان دان كه نوشين روان قباد * باندرز اين كرد در نامه ياد

كه هر كو سليحش بدشمن دهد * همى خويشتن را بكشتن دهد

كه چون باز خواهد كش آيد به كار * بدانديش با او كند كارزار