شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣٢٧

[ پاسخ فرستادن خسرو پرويز كواذ را ]

ز يزدان پذيرفتم آن تاج و تخت * فراوان كشيدم از ان رنج سخت

جهان آفرين داور داد و راست * همى روزگارى دگر گونه خواست

نيم دژمنش نيز در خواست او * فزونى نجوييم در كاست او

بجستيم خشنودى دادگر * ز بخشش نديدم بكوشش گذر

چو پرسد ز من كردگار جهان * بگويم به دو آشكار و نهان

بپرسد كه او از تو داناترست * بهر نيك و بد بر تواناترست

همين پر گناهان كه پيش تواند * نه تيمار دار و نه خويش تواند

ز من هرچ گويند زين پس همان * شوند اين گره بر تو بر بد گمان

همه بندهء سيم و زرّند و بس * كسى را نباشند فريادرس

از يشان ترا دل پر آسايش است * گناه مرا جاى پالايش است

نگنجد ترا اين سخن در خرد * نه زين بد كه گفتى كسى بر خورد

و ليكن من از بهر خودكامه را * كه برخواند آن پهلوى نامه را

همان در جهان يادگارى بود * خردمند را غمگسارى بود

پس از ما هرانكس كه گفتار ما * بخوانند دانند بازار ما

ز برطاس و ز چين سپه رانديم * سپهبد بهر جاى بنشانديم

ببرديم بر دشمنان تاختن * نيارست كس گردن افراختن

چو دشمن ز گيتى پراگنده شد * همه گنج ما يك سر آگنده شد

همه بوم شد نزد ما كارگر * ز دريا كشيدند چندان گهر

كه ملاح گشت از كشيدن ستوه * مرا بود هامون و دريا و كوه

چو گنج در مها پراگنده شد * ز دينار نو بدره آگنده شد

ز ياقوت و ز گوهر شاهوار * همان آلت و جامهء زرنگار

چو ديهيم ما بيست و شش ساله گشت * ز هر گوهرى گنجها ماله گشت

درم را يكى ميخ نو ساختم * سوى شادى و مهترى آختم

بدان سال تا باژ جستم شمار * چو شد باژ دينار بر صد هزار

پراگنده افگند پنداوسى * همه چرم پنداوسى پارسى

بهر بدره‌يى در ده و دو هزار * پراگنده دينار بد شاهوار

جز از باژ و دينار هندوستان * جز از كشور روم و جادوستان

جز از باژ و ز ساو هر كشورى * ز هر نامدارى و هر مهترى

جز از رسم و آيين نوروز و مهر * از اسپان و ز بندهء خوب چهر

جز از جوشن و خود و گوپال و تيغ * ز ما اين نبودى كسى را دريغ

جز از مشك و كافور و خزّ و سمور * سياه و سپيد و ز كيمال بور

هران كس كه ما را بدى زير دست * چنين باژها بر هيونان مست

همى تاختندى بدرگاه ما * نپيچيد گردن كس از راه ما

ز هر در فراوان كشيديم رنج * بدان تا بياگند زين گونه گنج

دگر گنج خضرا و گنج عروس * كجا داشتيم از پى روز بوس

فراوان ز نامش سخن رانديم * سرانجام باد آورش خوانديم

چنين بيست و شش سال تا سى و هشت * بجز بآرزو چرخ بر ما نگشت