شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣٢٦

[ پاسخ فرستادن خسرو پرويز كواذ را ]

چو شاهيم شد سال بر سى و شش * ميان چنان روزگاران خوش

تو دارى به ياد اين سخن بىگمان * اگر چند بگذشت بر ما زمان

مرا نامه آمد ز هندوستان * بدم من بدان نيز همداستان

ز راى برين نزد ما نامه بود * گهر بود و هر گونه‌يى جامه بود

يكى تيغ هندى و پيل سپيد * جزين هرچ بودم بگيتى اميد

ابا تيغ ديباى زربفت پنج * ز هر گونه‌يى اندرو برده رنج

سوى تو يكى نامه بد بر پرند * نوشته چو من ديدم از خط هند

بخواندم يكى مرد هندى دبير * سخن گوى و داننده و يادگير

چو آن نامه را او به من بر بخواند * پر از آب ديده همى سر فشاند

بدان نامه در بد كه شادان بزى * كه با تاج زر خسروى را سزى

كه چون ماه آذر بُد و روز دى * جهان را تو باشى جهاندار كى

شده پادشاهى پدر سى و هشت * ستاره برين گونه خواهد گذشت

درخشان شود روزگار بهى * كه تاج بزرگى بسر بر نهى

مرا آن زمان اين سخن بد درست * ز دل مهربانى نبايست شست

من آگاه بودم كه از بخت تو * ز كار درخشيدن تخت تو

نباشد مرا بهره جز درد و رنج * ترا گردد اين تخت شاهى و گنج

ز بخشايش و دين و پيوند و مهر * نكردم دژم هيچ زان نامه چهر

بشيرين سپردم چو بر خواندم * ز هر گونه انديشه‌ها راندم

بر اوست با اختر تو بهم * نداند كسى زان سخن بيش و كم

گر ايدونك خواهى كه بينى بخواه * اگر خود كنى بيش و كم را نگاه

برانم كه بينى پشيمان شوى * وزين كرده‌ها سوى درمان شوى

دگر آنك گفتى ز زندان و بند * گر آمد ز ما بر كسى برگزند

چنين بود تا بود كار جهان * بزرگان و شاهان و راى مهان

اگر تو ندانى بموبد بگوى * كند زين سخن مر ترا تازه روى

كه هر كس كه او دشمن ايزدست * ورا در جهان زندگانى بدست

بزندان ما ويژه ديوان بدند * كه نيكان از يشان غريوان بدند

چو ما را نبد پيشه خون ريختن * بدان كار تنگ اندر آويختن

بدان را بزندان همى داشتم * گزند كسان خوار نگذاشتم

بسى گفت هر كس كه آن دشمنند * ز تخم بدانند و آهرمنند

چو انديشهء ايزدى داشتيم * سخنها همى خوار بگذاشتيم

كنون من شنيدم كه كردى رها * مر آن را كه بُد بتّر از اژدها

ازين بد گنهكار ايزد شدى * بگفتار و كردارها بد شدى

چو مهتر شدى كار هشيار كن * ندانى تو داننده را يار كن

مبخشاى بر هرك رنجست ز وى * اگر چند اميد گنجست ز وى

برانكس كزو در جهان جز گزند * نبينى مر او را چه كمتر ز بند

دگر آنك از خواسته گفته‌اى * خردمندى و راى بنهفته‌اى

ز كس ما نجستيم جز باژ و ساو * هرانكس كه او داشت با باژ تاو