شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣٢٥

[ پاسخ فرستادن خسرو پرويز كواذ را ]

نبايد كه يابد بر تو نشست * بگيرد كم و بيش چيزى كه بدست

مينديش زين پس برين سان پيام * كه دشمن شود بر تو بر شادكام

بيزدان مرا كار پيراستست * نهاده بران گيتىام خواستست

بدين جستن عيبهاى دروغ * بنزد بزرگان نگيرى فروغ

[ پاسخ فرستادن خسرو پرويز كواذ را ]

[ پاسخ فرستادن خسرو پرويز كواذ را ]

بيارم كنون پاسخ اين همه * بدان تا بگوييد پيش رمه

پس از مرگ من يادگارى بود * سخن گفتن راست يارى بود

چو پيدا كنم بر تو انبوه رنج * بدانى كه از رنج ما خاست گنج

نخستين كه گفتى ز هرمز سخن * به بيهوده از آرزوى كهن

ز گفتار بدگوى ما را پدر * بر آشفت و شد كار زير و زبر

از انديشهء او چو آگه شديم * از ايران شب تيره بىره شديم

همان راه جستيم و بگريختيم * بدام بلا بر نياويختيم

از انديشهء او گناهم نبود * جز از جستن از شاه را هم نبود

شنيدم كه بر شاه من بد رسيد * ز بردع برفتم چو گوش آن شنيد

گنهكار بهرام خود با سپاه * بياراست در پيش من رزمگاه

ازو نيز بگريختم روز جنگ * بدان تا نيايم من او را بچنگ

از ان پس دگر باره باز آمدم * دلاور بجنگش فراز آمدم

نه پرخاش بهرام يكباره بود * جهانى بران جنگ نظاره بود

بفرمان يزدان نيكى فزاى * كه اويست بر نيك و بد رهنماى

چو ايران و توران بآرام گشت * همه كار بهرام ناكام گشت

چو از جنگ چوبينه پرداختم * نخستين بكين پدر تاختم

چو بندوى و گستهم خالان بدند * بهر كشورى بىهمالان بدند

فدا كرده جان را همى پيش من * بدل همزبان و بتن خويش من

چو خون پدر بود و درد جگر * نكرديم سستى به خون پدر

بريديم بندوى را دست و پاى * كجا كرد بر شاه تاريك جاى

چو گستهم شد در جهان ناپديد * ز گيتى يكى گوشه‌يى برگزيد

بفرمان ما ناگهان كشته شد * سر و راى خونخوارگان گشته شد

دگر آنك گفتى تو از كار خويش * ازان تنگ زندان و بازار خويش

بُد آن تا ز فرزند من كار بد * نيايد كزان بر سرش بد رسد

بزندان نبد بر شما تنگ و بند * همان زخم خوارى و بيم گزند

بدان روزتان خوار نگذاشتم * همه گنج پيش شما داشتم

بر آيين شاهان پيشين بديم * نه بىكار و بر ديگر آيين بديم

ز نخچير و ز گوى و رامشگران * ز كارى كه اندر خور مهتران

شما را به چيزى نبودى نياز * ز دينار و ز گوهر و يوز و باز

يكى كاخ بُد كرده زندانش نام * همى زيستى اندرو شادكام

همان نيز گفتار اختر شناس * كه ما را همى از تو دادى هراس

كه از تو بد آيد بدين سان كه هست * نينداختم اخترت را ز دست

و ز ان پس نهاديم مهرى به روى * بشيرين سپرديم زان گفت و گوى