شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣٢٤

[ پادشاهى شيرويه هفت ماه بود ]

كنون دست كرده بكش در شويد * بگوييد و گفتار او بشنويد

دو مرد خردمند و پاكيزه گوى * بدستار چينى بپوشيد روى

چو ديدند بردند پيشش نماز * ببودند هر دو زمانى دراز

جهاندار بر شادورد بزرگ * نوشته همه پيكرش ميش و گرگ

همان زرّ و گوهر برو بافته * سراسر يك اندر دگر تافته

نَهاليش در زير ديباى زرد * پس پشت او مسند لاژورد

بهى تناور گرفته بدست * دژم خفته بر جايگاه نشست

چو ديد آن دو مرد گرانمايه را * بدانايى اندر سرمايه را

ازان خفتگى خويشتن كرد راست * جهان آفريننده را يار خواست

ببالين نهاد آن گرامى بهى * بدان تا بپرسد ز هر دو رهى

بهى زان دو بالش به نرمى بگشت * بىآزار گردان ز مرقد گذشت

بدين گونه تا شادورد مهين * همى گشت تا شد به روى زمين

بپوييد اشتاد و آن برگرفت * بماليدش از خاك و بر سر گرفت

جهاندار از اشتاد برگاشت روى * بدان تا نديد از بهى رنگ و بوى

بهى را نهادند بر شادورد * همى بود بر پاى پيش اين دو مرد

پر انديشه شد نامدار از بهى * نديد اندرو هيچ فال بهى

همانگه سوى آسمان كرد روى * چنين گفت كاى داور راست‌گوى

كه برگيرد آن را كه تو افگنى * كه پيوندد آن را كه تو بشكنى

چو از دوده‌ام بخت روشن بگشت * غم آورد چون روشنايى گذشت

باشتاد گفت آنچ دارى پيام * ازان بىمنش كودك زشت كام

و زان بدسگالان كه بىدانشند * ز بىدانشى ويژه بىرامش اند

همان زان سپاه پراگندگان * پر انديشه و تيره دل بندگان

بخواهد شدن بخت زين دودمان * نماند درين تخمه كس شادمان

سوى ناسزايان شود تاج و تخت * تبه گردد اين خسروانى درخت

نماند بزرگى به فرزند من * نه بر دوده و خويش و پيوند من

همه دوستان ويژه دشمن شوند * بدين دوده بد گوى و بد تن شوند

نهان آشكارا بكرد اين بهى * كه بىتو شود تخت شاهى تهى

سخن هرچ بشنيدى اكنون بگوى * پيامش مرا كمتر از آب جوى

گشادند گويا زبان اين دو مرد * بر آورد پيچان يكى باد سرد

بدان نامور گفت پاسخ شنو * يكايك ببر سوى سالار نو

بگويش كه زشت كسان را مجوى * جز آن را كه برتابى از ننگ روى

سخن هرچ گفتى نه گفتار تست * مماناد گويا زبانت درست

مگو آنچ بدخواه تو بشنود * ز گفتار بيهوده شادان شود

بدان گاه چندان ندارى خرد * كه مغزت بدانش خرد پرورد

بگفتار بىبر چو نيرو كنى * روان و خرد را پر آهو كنى

كسى كو گنهكار خواند ترا * ازان پس جهاندار خواند ترا