شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣٢٣

[ پادشاهى شيرويه هفت ماه بود ]

دگر آنك فرزند بودت دو هشت * شب و روز ايشان بزندان گذشت

بدر بر كسى ايمن از تو نخفت * ز بيم تو بگذاشتندى نهفت

چو بشنيد پيغام او اين دو مرد * برفتند دلها پر از داغ و درد

برين گونه تا كشور طيسفون * همه ديده پر آب و دل پر ز خون

نشسته بدر بر گلينوش بود * كه گفتى زمين زو پر از جوش بود

همه لشكرش يك سر آراسته * كشيده همه تيغ و پيراسته

ابا جوشن و خود بسته ميان * همان تازى اسپان ببرگستوان

بچنگ اندرون گرز پولاد داشت * همه دل پر از آتش و باد داشت

چو خراد برزين و اشتاگشسپ * فرود آمدند اين دو دانا از اسپ

گلينوش بر پاى جست آن زمان * ز ديدار ايشان ببد شادمان

بجايى كه بايست بنشاندشان * همى مهتر نامور خواندشان

سخن گوى خرّاد برزين نخست * زبان را به آب دليرى بشست

گلينوش را گفت فرخ قباد * بآرام تاج كيان بر نهاد

بايران و توران و روم آگهيست * كه شيروى بر تخت شاهنشهيست

تو اين جوشن و خود و گبر و كمان * چه دارى همى كيستت بدگمان

گلينوش گفت اى جهان ديده مرد * بكام تو بادا همه كاركرد

كه تيمار بردى ز نازك تنم * كجا آهنين بود پيراهنم

برين مهر بر آفرين خوانمت * سزايى كه گوهر بر افشانمت

نباشد بجز خوب گفتار تو * كه خورشيد بادا نگهدار تو

بكارى كجا آمدستى بگوى * پس آنگه سخنهاى من بازجوى

چنين داد پاسخ كه فرخ قباد * بخسرو مرا چند پيغام داد

اگر باز خواهى بگويم همه * پيام جهاندار شاه رمه

گلينوش گفت اى گرانمايه مرد * كه داند سخنها همه ياد كرد

و ليكن مرا شاه ايران قباد * بسى اندرين پند و اندرز داد

كه همداستانى مكن روز و شب * كه كس پيش خسرو گشايد دو لب

مگر آنك گفتار او بشنوى * اگر پارسى گويد ار پهلوى

چنين گفت اشتاد كاى شادكام * من اندر نهانى ندارم پيام

پياميست كان تيغ بار آورد * سر سركشان در كنار آورد

تو اكنون ز خسرو برين بار خواه * بدان تا بگويم پيامش ز شاه

گلينوش بشنيد و بر پاى جست * همه بندها را بهم بر شكست

بر شاه شد دست كرده بكش * چنانچون ببايد پرستار فش

به دو گفت شاها انوشه بدى * مبادا دل تو نژند از بدى

چو اشتاد و خرّاد برزين بشاه * پيام آوريدند ز آن بارگاه

بخنديد خسرو بآواز گفت * كه اين راى تو با خرد نيست جفت

گرو شهريارست پس من كيم * درين تنگ زندان ز بهر چيم

كه از من همى بار بايدت خواست * اگر كژّ گويى اگر راه راست

بيامد گلينوش نزد گوان * بگفت اين سخن گفتن پهلوان