شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣٢٢

[ پادشاهى شيرويه هفت ماه بود ]

ز بايسته تر كار پيشى مرا * كه افزون بود فر و خويشى مرا

پيامى فرستم بنزد پدر * بگويم به دو اين سخن در بدر

ز ناخوب كارى كه او راندست * برين گونه كارى بپيش آمدست

بيزدان كند پوزش او از گناه * گراينده گردد بآيين و راه

بپردازم آنگه به كار جهان * بكوشم بداد آشكار و نهان

بجاى نكوكار نيكى كنيم * دل مرد درويش را نشكنيم

دو تن بايدم راد و نيكو سخن * كجا ياد دارند كار كهن

بدان انجمن گفت كاين كار كيست * ز ايرانيان پاك و بيدار كيست

نمودند گردان سراسر به چشم * دو استاد را گر نگيرند خشم

بدانست شيروى كايرانيان * كرا برگزينند پاك از ميان

چو اشتاد و خراد برزين پير * دو دانا و گوينده و يادگير

بديشان چنين گفت كاى بخردان * جهان ديده و كاركرده ردان

مداريد كار جهان را برنج * كه از رنج يابد سرافراز گنج

دو داننده بىكام برخاستند * پر از آب مژگان بياراستند

چو خراد برزين و اشتاگشسپ * بفرمان نشستند هر دو بر اسپ

بديشان چنين گفت كز دل كنون * ببايد گرفتن ره طيسفون

پيامى رسانيد نزد پدر * سخن ياد گيرى همه در بدر

بگويى كه ما را نبد اين گناه * نه ايرانيان را بد اين دستگاه

كه بادافره ايزدى يافتى * چو از نيكوى روى برتافتى

يكى آنك ناباك خون پدر * نريزد ز تن پاك زاده پسر

نباشد همان نيز همداستان * كه پيشش كسى گويد اين داستان

دگر آنك گيتى پر از گنج تست * رسيده بهر كشورى رنج تست

نبودى بدين نيز همداستان * پر از درد كردى دل راستان

سديگر كه چندان دلير و سوار * كه بود اندر ايران همه نامدار

نبودند شادان ز فرزند خويش * ز بوم و بر و پاك پيوند خويش

يكى سوى چين بد يكى سوى روم * پراگنده گشته بهر مرز و بوم

دگر آنك قيصر بجاى تو كرد * ز هر گونه از تو چه تيمار خورد

سپه داد و دختر ترا داد نيز * همان گنج و با گنج بسيار چيز

همى خواست دار مسيحا بروم * بدان تا شود خرم آباد بوم

بگنج تو از دار عيسى چه سود * كه قيصر به خوبى همى شاد بود

ز بيچارگان خواسته بستدى * ز نفرين به روى تو آمد بدى

ز يزدان شناس انچ آمدت پيش * برانديش زان زشت كردار خويش

بدان بد كه كردى بهانه منم * سخن را نخست آستانه منم

بيزدان كه از من نبد اين گناه * نجستم كه ويران شود گاه شاه

كنون پوزش اين همه باز جوى * بدين نامداران ايران بگوى

ز هر بد كه كردى بيزدان گراى * كجا هست بر نيكوى رهنماى

مگر مر ترا او بود دستگير * بدين رنجهايى كه بودت گزير