شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣٢١

[ پادشاهى شيرويه هفت ماه بود ]

چو بشنيد از زاد فرخ سخن * دلش بد شد از روزگار كهن

كه او را ستاره شمر گفته بود * ز گفتار ايشان بر آشفته بود

كه مرگ تو باشد ميان دو كوه * بدست يكى بنده دور از گروه

يكى كوه زرين يكى كوه سيم * نشسته تو اندر ميان دل به بيم

زبر آسمان تو زرّين بود * زمين آهنين بخت پر كين بود

كنون اين زره چون زمين منست * سپر آسمان زرين منست

دو كوه اين دو گنج نهاده بباغ * كزين گنجها بد دلم چون چراغ

همانا سر آمد كنون روز من * كجا اختر گيتى افروز من

كجا آن همه كام و آرام من * كه بر تاجها بر بدى نام من

ببردند پيلى بنزديك اوى * پر از درد شد جان تاريك اوى

بر ان كوههء پيل بنشست شاه * ز باغش بياورد لشكر به راه

چنين گفت زان پيل بر پهلوى * كه اى گنج اگر دشمن خسروى

مكن دوستى نيز با دشمنم * كه امروز در دست آهرمنم

به سختى نبوديم فريادرس * نهان باش و منماى رويت بكس

بدستور فرمود زان پس قباد * كزو هيچ بر بد مكن نيز ياد

بگو تا سوى طيسفونش برند * بدان خانهء رهنمونش برند

[ بباشد بآرام ما روز چند * نبايد نمايد كس او را گزند ]

بروبر موكل كند استوار * گلينوش را با سوارى هزار

چو گردنده گردون بسر بر بگشت * شد آن شاه را سال بر سى و هشت

كجا ماه آذر بدى روز دى * گه آتش و مرغ بريان و مى

قباد آمد و تاج بر سر نهاد * بآرام بر تخت بنشست شاد

ز ايران برو كرد بيعت سپاه * درم داد يك ساله از گنج شاه

نبد پادشاهيش جز هفت ماه * تو خواهيش ناچيز خوان خواه شاه

چنين است رسم سراى جفا * نبايد كزو چشم دارى وفا

پادشاهى شيرويه

پادشاهى شيرويه

[ پادشاهى شيرويه هفت ماه بود ]

[ پادشاهى شيرويه هفت ماه بود ]

چو شيروى بنشست بر تخت ناز * بسر بر نهاد آن كيى تاج آز

برفتند گوينده ايرانيان * برو خواندند آفرين كيان

همى گفت هر يك ببانگ بلند * كه اى پر هنر خسرو ارجمند

چنان هم كه يزدان ترا داد تاج * نشستى بآرام بر تخت عاج

بماناد گيتى به فرزند تو * چنين هم بخويشان و پيوند تو

چنين داد پاسخ بديشان قباد * كه همواره پيروز باشيد و شاد

نباشيم تا جاودان بدكنش * چه نيكو بود داد با خوش منش

جهان را بداريم با ايمنى * ببرّيم كردار آهرمنى