شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣٢٠

[ گرفتار شدن خسرو پرويز به دست پسرش - شيرويه - ]

ببازار شو بهره‌يى گوشت خر * دگر نان و بىراه جايى گذر

مر آن گوهرانرا بها سى هزار * درم بد كسى را كه بودى به كار

سوى نانبا شد سبك باغبان * بدان شاخ زرين ازو خواست نان

به دو نانوا گفت كاين را بها * ندانم نيارمت كردن رها

ببردند هر دو بگوهر فروش * كه اين را بها كن بدانش بكوش

چو داننده آن مهره‌ها را بديد * به دو گفت كاين را كه يا رد خريد

چنين شاخ در گنج خسرو بدى * برين گونه هر سال صد نو بدى

[ تو اين گوهران از كه دزديده‌اى * گر از بندهء خفته ببريده‌اى ]

سوى زاد فرخ شدند آن سه مرد * ابا گوهر و زرّ و با كار كرد

چو آن گوهران زاد فرخ بديد * سوى شهريار نو اندر كشيد

بشيروى بنمود زان سان گهر * بريده يكى شاخ زرّين كمر

چنين گفت شيروى با باغبان * كه گر زين خداوند گوهر نشان

نگويى هم اكنون ببرم سرت * همان را كه او باشد از گوهرت

به دو گفت شاها بباغ اندرست * زره پوش مردى كمانى بدست

به بالا چو سرو و برخ چون بهار * بهر چيز مانندهء شهريار

سراسر همه باغ زو روشنست * چو خورشيد تابنده در جوشنست

فروهشته از شاخ زرّين سپر * يكى بنده در پيش او با كمر

بريد اين چنين شاخ گوهر ازوى * مرا داد و گفتا كز ايدر بپوى

ز بازار نان آور و نان خورش * هم اكنون برفتم چو باد از برش

بدانست شيروى كو خسروست * كه ديدار او در زمانه نوست

ز درگاه رفتند سيصد سوار * چو باد دمان تا لب جويبار

چو خسرو ز دور آن سپه را بديد * بپژمرد و شمشير كين بركشيد

چو روى شهنشاه ديد آن سپاه * همه بازگشتند گريان ز راه

يكايك بر زاد فرخ شدند * بسى هر كسى داستانى زدند

كه ما بندگانيم و او خسروست * بدان شاه روز بد اكنون نوست

نيارد برو زد كسى باد سرد * چه در باغ باشد چه اندر نبرد

بشد زاد فرخ بنزديك شاه * ز درگاه او برد چندى سپاه

چو نزديك او رفت تنها ببود * فراوان سخن گفت و خسرو شنود

به دو گفت اگر شاه بارم دهد * برين كرده‌ها زينهارم دهد

بيايم بگويم سخن هرچ هست * و گرنه بپويم بسوى نشست

به دو گفت خسرو چه گفتى بگوى * نه اندوه‌گسارى نه پيكار جوى

چنين گفت پس مرد گويا بشاه * كه در كار هشيارتر كن نگاه

بران نه كه كشتى تو جنگى هزار * سرانجام سير آيى از كارزار

همه شهر ايران ترا دشمنند * به پيكار تو يك دل و يك تنند

به پا تا چه خواهد نمودن سپهر * مگر كينها بازگردد به مهر

به دو گفت خسرو كه آرى رواست * همه بيمم از مردم ناسزاست

كه پيش من آيند و خوارى كنند * به من بر مگر كامگارى كنند