شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣١٩

[ گرفتار شدن خسرو پرويز به دست پسرش - شيرويه - ]

چنين گفت كز شب گذشته سه پاس * بيابيد گفتار اختر شناس

كه اين بدگهر تا ز مادر بزاد * نهانى ورا نام كردم قباد

بآواز شيرويه گفتم همى * دگر نامش اندر نهفتم همى

ورا نام شيروى بد آشكار * قبادش همى خواند اين پيش كار

شب تيره بايد شدن سوى چين * و گر سوى ما چين و مكران زمين

بريشان بافسون بگيريم راه * ز فغفور چينى بخواهم سپاه

ازان كاخترش به آسمان تيره بود * سخنهاى او بر زمين خيره بود

شب تيره افسون نيامد به كار * همى آمدش كار دشوار خوار

بشيرين چنين گفت كآمد زمان * بر افسون ما چيره شد بدگمان

[ به دو گفت شيرين كه نوشه بدى * هميشه ز تو دور دست بدى ]

بدانش كنون چارهء خويش ساز * مبادا كه آيد بدشمن نياز

چو روشن شود دشمن چاره جوى * نهد بىگمان سوى اين كاخ روى

هم آنگه زره خواست از گنج شاه * دو شمشير هندى و رومى كلاه

همان تركش تير و زرّين سپر * يكى بندهء گرد و پرخاشخر

شب تيره‌گون اندر آمد بباغ * بدانگه كه برخيزد از خواب زاغ

بباغ بزرگ اندر از بس درخت * نبد شاه را در چمن جاى تخت

بياويخت از شاخ زرّين سپر * بجايى كزو دور بودى گذر

نشست از بر نرگس و زعفران * يكى تيغ در زير زانو گران

چو خورشيد برزد سنان از فراز * سوى كاخ شد دشمن ديو ساز

يكايك بگشتند گرد سراى * تهى بد ز شاه سرافراز جاى

بتاراج دادند گنج ورا * نكرد ايچ كس ياد رنج ورا

همه بازگشتند ديده پر آب * گرفته ز كار زمانه شتاب

[ چه جوييم ازين گنبد تيزگرد * كه هرگز نياسايد از كار كرد ]

[ يكى را همى تاج شاهى دهد * يكى را به دريا بماهى دهد ]

[ يكى را برهنه سر و پاى و سفت * نه آرام و خورد و نه جاى نهفت ]

[ يكى را دهد نوشه و شهد و شير * بپوشد بديبا و خزّ و حرير ]

[ سر انجام هر دو به خاك اندرند * بتاريك دام هلاك اندرند ]

[ اگر خود نزادى خردمند مرد * نبودى و را روز ننگ و نبرد ]

[ نديدى جهان از بنه به بدى * اگر كه بدى مرد اگر مه بدى ]

[ كنون رنج در كار خسرو بريم * بخواننده آگاهى نو بريم ]

[ گرفتار شدن خسرو پرويز به دست پسرش - شيرويه - ]

[ گرفتار شدن خسرو پرويز به دست پسرش - شيرويه - ]

همى بود خسرو بران مرغزار * درخت بلند از برش سايه دار

چو بگذشت نيمى ز روز دراز * بنان آمد آن پادشا را نياز

بباغ اندرون بد يكى پايكار * كه نشناختى چهرهء شهريار

پرستنده را گفت خورشيد فش * كه شاخى گهر زين كمر بازكش

بران شاخ بر مهرهء زرّ پنج * ز هر گونه مهره بسى برده رنج

چنين گفت با باغبان شهريار * كه اين مهره‌ها تا كت آيد به كار