شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣١٨

[ آگه شدن خسرو از كار سپاه ]

سپهبد نگهبان زندان اوست * كزو داشتى بيشتر مغز و پوست

ابا شش هزار آزموده سوار * همى دارد آن بستگان را بزار

چنين گفت با زاد فرخ تخوار * كه كار سپهبد گرفتيم خوار

گرين بخت پرويز گردد جوان * نماند بايران يكى پهلوان

مگر دار دارند گر چاه و بند * نماند بايران كسى بىگزند

بگفت اين و از جاى بر كند اسپ * همى تاخت برسان آذر گشسپ

سپاه اندر آورد يك سر بجنگ * سپهبد پذيره شدش بىدرنگ

سر لشكر نامور گشته شد * سپهبد بجنگ اندرون كشته شد

پراگنده شد لشكر شهريار * سيه گشت روز و تبه گشت كار

بزندان تنگ اندر آمد تخوار * بدان چاره با جامهء كار زار

بشيروى گردنكش آواز داد * سبك پاسخش نامور باز داد

بدانست شيروى كان سرفراز * بدانگه بزندان چرا شد فراز

چو روى تخوار او فروزان بديد * از اندوه چندان دلش بردميد

به دو گفت گريان كه خسرو كجاست * رها كردن ما نه كار شماست

چنين گفت با شاه زاده تخوار * كه گر مردمى كام شيران مخوار

اگر تو بدين كار همداستان * نباشى تو كم گير زين راستان

يكى كم بود شايد از شانزده * برادر بماند ترا پانزده

بشايند هر كس بشاهنشهى * بديشان بود شاد تخت مهى

فرو ماند شيروى گريان بجاى * ازان خانهء تنگ بگذارد پاى

[ آگه شدن خسرو از كار سپاه ]

[ آگه شدن خسرو از كار سپاه ]

همان زاد فرخ بدرگاه بر * همى بود و كس را ندادى گذر

كه آگه شدى زان سخن شهريار * بدرگاه بر بود چون پرده دار

چو پژمرده شد چادر آفتاب * همى ساخت هر مهترى جاى خواب

بفرمود تا پاسبانان شهر * هر آن كس كه از مهترى داشت بهر

برفتند يك سر سوى بارگاه * بدان جاى شادى و آرام شاه

بديشان چنين گفت كامشب خروش * دگر گونه تر كرد بايد ز دوش

همه پاسبانان بنام قباد * همى كرد بايد بهر پاس ياد

چنين داد پاسخ كه ايدون كنم * ز سر نام پرويز بيرون كنم

چو شب چادر قيرگون كرد نو * ز شهر و ز بازار برخاست غو

همه پاسبانان بنام قباد * چو آواز دادند كردند ياد

شب تيره شاه جهان خفته بود * چو شيرين ببالينش بر جفته بود

چو آواز آن پاسبانان شنيد * غمى گشت و زيشان دلش بر دميد

به دو گفت شاها چه شايد بدن * برين داستانى ببايد زدن

از آواز او شاه بيدار شد * دلش زان سخن پر ز آزار شد

بشيرين چنين گفت كاى ماه روى * چه دارى بخواب اندرون گفت و گوى

به دو گفت شيرين كه بگشاى گوش * خروشيدن پاسبانان نيوش

چو خسرو بدان گونه آوا شنيد * برخساره شد چون گل شنبليد