شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣١٦

[ برگشتن سپاه ايران از خسرو و رها كردن شيرويه از بند ]

ترا چند خوانم برين بارگاه * همى دور مانى ز فرمان و راه

كنون آن سپاهى كه نزد تواند * بسال و به ماه اورمزد تواند

براى و بدل ويژه با قيصرند * نهانى بانديشهء ديگرند

بر ما فرست آنك پيچيده‌اند * همه سركشى را بسيچيده‌اند

چو اين نامه آمد بنزد گراز * پر انديشه شد كهتر ديوساز

گزين كرد زان نامداران سوار * از ايران و نيران ده و دو هزار

بدان مهتران گفت يكدل شويد * سخن گفتن هر كسى مشنويد

بباشيد يك چند زين روى آب * مگيريد يك سر برفتن شتاب

چو هم پشت باشيد با همرهان * يكى كوه كندن ز بن بر توان

سپه رفت تا خرهء اردشير * هر آنكس كه بودند برنا و پير

كشيدند لشكر بران رودبار * بدان تا چه فرمان دهد شهريار

چو آگاه شد خسرو از كارشان * نبود آرزومند ديدارشان

بفرمود تا زاد فرخ برفت * بنزديك آن لشكر شاه تفت

چنين بود پيغام نزد سپاه * كه از پيش بودى مرا نيك خواه

چرا راه دادى كه قيصر ز روم * بياورد لشكر بدين مرز و بوم

كه بود آنك از راه يزدان بگشت * ز راه و ز پيمان ما بر گذشت

چو پيغام خسرو شنيد آن سپاه * شد از بيم رخسار ايشان سياه

كس آن راز پيدا نيارست كرد * بماندند با درد و رخساره زرد

پيمبر يكى بد بدل با گراز * همى داشت از آب و ز باد راز

بيامد نهانى بنزديكشان * بر افروخت جانهاى تاريكشان

مترسيد گفت اى بزرگان كه شاه * نديد از شما آشكارا گناه

مباشيد جز يكدل و يك زبان * مگوييد كز ما كه شد بدگمان

وگر شد همه زير يك چادريم * به مردى همه يار هم ديگريم

همان چون شنيدند آواز اوى * بدانست هر مهترى راز اوى

مهان يك سر از جاى برخاستند * بران هم نشان پاسخ آراستند

بر شاه شد زاد فرخ چو گرد * سخنهاى ايشان همه ياد كرد

به دو گفت رو پيش ايشان بگوى * كه اندر شما كيست آزار جوى

كه بفريفتش قيصر شوم بخت * بگنج و سليح و بتاج و بتخت

كه نزديك ما او گنهكار شد * هم از تاج و اورنگ بيزار شد

فرستيد يك سر بدين بارگاه * كسى را كه بودست زين سر گناه

بشد زاد فرخ بگفت اين سخن * رخ لشكر نو ز غم شد كهن

نيارست لب را گشود ايچ كس * پر از درد و خامش بماندند و بس

سبك زاد فرخ زبان برگشاد * همى كرد گفتار ناخوب ياد

كزين سان سپاهى دلير و جوان * نبينم كس اندر ميان ناتوان

شما را چرا بيم باشد ز شاه * بگيتى پراگنده دارد سپاه

بزرگى نبينم بدرگاه اوى * كه روشن كند اختر و ماه اوى

شما خوار داريد گفتار من * مترسيد يك سر ز آزار من