شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣١٥

[ برگشتن سپاه ايران از خسرو و رها كردن شيرويه از بند ]

همى باش تا من بجنبم ز جاى * تو با لشكر خويش بگذار پاى

چو زين روى و زان روى باشد سپاه * شود در سخن راى قيصر تباه

بايران ورا دستگير آوريم * همه روميان را اسير آوريم

ز درگه يكى چاره گر برگزيد * سخن دان و گويا چنانچون سزيد

به دو گفت كاين نامه اندر نهان * همى بر بكردار كار آگهان

چنان كن كه روميت بيند كسى * بره بر سخن پرسد از تو بسى

بگيرد ترا نزد قيصر برد * گرت نزد سالار لشكر برد

بپرسد ترا كز كجايى مگوى * بگويش كه من كهترى چاره جوى

بپيمودم اين رنج راه دراز * يكى نامه دارم بسوى گراز

تو اين نامه بربند بر دست راست * گر ايدونك بستاند از تو رواست

برون آمد از پيش خسرو نوند * ببازو مر آن نامه را كرد بند

بيامد چو نزديك قيصر رسيد * يكى مرد بطريق او را بديد

سوى قيصرش برد سر پر ز گرد * دو رخ زرد و لبها شده لاژورد

به دو گفت قيصر كه خسرو كجاست * ببايدت گفتن بما راه راست

ازو خيره شد كهتر چاره جوى * ز بيمش بپاسخ دژم كرد روى

بجوييد گفت اين بلا جوى را * بدانديش و بد كام و بدگوى را

بجستند و آن نامه از دست اوى * گشاد آنك دانا بد و راه جوى

ازان مرز دانا سرى را بجست * كه آن پهلوانى بخواند درست

چو آن نامه برخواند مرد دبير * رخ نامور شد بكردار قير

بدل گفت كاين بد كمين گراز * دلير آمدستم بدامش فراز

شهنشاه و لشكر چو سيصد هزار * كس از پيل جنگش نداند شمار

مرا خواست افگند در دام اوى * كه تاريك بادا سرانجام اوى

و زان جايگه لشكر اندر كشيد * شد آن آرزو بر دلش ناپديد

چو آگاهى آمد بسوى گراز * كه آن نامور شد سوى روم باز

دلش گشت پر درد و رخساره زرد * سوارى گزيد از دليران مرد

يكى نامه بنوشت با باد و دم * كه بر من چرا گشت قيصر دژم

از ايران چرا بازگشتى بگوى * مرا كردى اندر جهان چاره جوى

شهنشاه داند كه من كردم اين * دلش گردد از من پر از درد و كين

چو قيصر نگه كرد و آن نامه ديد * ز لشكر گرانمايه‌يى برگزيد

فرستاد تازان بنزد گراز * كزان ايزدت كرده بد بىنياز

كه ويران كنى تاج و گاه مرا * به آتش بسوزى سپاه مرا

كز آن نامه جز گنج دادن بباد * نيامد مرا از تو اى بدنژاد

مرا خواستى تا بخسرو دهى * كه هرگز مبادت بهى و مهى

بايران نخواهند بيگانه‌يى * نه قيصر نژادى نه فرزانه‌يى

بقيصر بسى كرد پوزش گراز * بكوشش نيامد بدامش فراز

گزين كرد خسرو پس آزاده‌يى * سخن گوى و دانا فرستاده‌يى

يكى نامه بنوشت سوى گراز * كه اى بىبهار يمن ديو ساز